დაშლა

დაშლა - დავით გაბუნია

დაშლა
ავტორი: დავით გაბუნია
გამომცემლობა “წიგნები ბათუმში” – “BOOKS IN BATUMI” Publishing

პოსტი შეიცავს „სპოილერებს“!

საბოლოო ჯამში ძალიან მომეწონა. ისეთი წიგნია, ერთი ამოსუნთქვით რომ უნდა ჩაიკითხო. მსუბუქად იკითხება და ძალიან გაინტრიგებს.

ყველაზე მაგარი მაინც დასაწყისი აქვს. შესავალი ნაწილი არის ფანტასტიური. ძალიან განსხვავებული და ხატოვანია. იმდენად დეტალურადაა აღწერილი სიტუაცია, რომ სუნსაც კი იგრძნობ, თმები ყალყზე დაგიდგება და შეიძლება მსუბუქი გულისრევის შეგრძნებაც კი დაგეუფლოთ.

წიგნი მოგვითხრობს ერთი თბილისური ოჯახის ამბავს. ალბათ, უფრო სწორი იქნება, თქვათ, რომ ცოლისა და ქმრის ამბავს მოგვითხრობსთქო, რადგან ოჯახად ამ ორი ადამიანის აღქმა ძნელია. წიგნში არ არის მათი ოჯახური ტკბილი თანაცხოვრების მომენტები მოყვანილი. ცალ-ცალკე და უკვე გაუცხოებაშეპარულებს გვაცნობს ავტორი ზურასა და თინას. მათი დაშლა უკვე დაწყებულია წიგნის დასაწყისშივე. იშლება არა მარტო მათი ოჯახი. ისინი პიროვნულადაც იშლებიან და ეს დაშლის პროცესი გარშემო ბევრ რამეს მოიყოლებს ქვეშ. თითქოს ეს წყვილი გარე სამყაროს საყრდენია და ამ საყრდენის დაშლის შედეგად ყველაფერი, რაც მათზე ეყრდნობოდა, იწყებს ჩამოშლას.

ზურა (წიგნის მთავარი პერსონაჟი, თინას ქმარი) წინა კორპუსში ერთ-ერთი მეზობლის ბინაში ქირით შესახლებული ადამიანის თვალთვალს იწყებს და ნელ-ნელა ინტრიგდება დანახულით. ზურას ინტერესის ზრდის პარალელურად იზრდება ჩვენი ინტერესიც. გულში ზურას შეიძლება გაუწყრეთ, უსაყვედუროთ ასეთი საქციელი, მაგრამ თქვენც არანაკლებ გაინტერესებთ, რა მოხდება და თვალს ხუჭავთ მის სულელურ საქციელზე. ავტორმა ზურას სახით ძალიან მაგარი პერსონაჟი შექმნა, ტიპიური ქართველი, დაოჯახებული, უმუშევარი კაცი. ტიპიური მენტალიტეტითა და ფიქრებით. თან, თითქოს, მაინც განსხვავდება რიგითი ქართველი „მუჟიკისგან“ – ცდილობს, ბავშვებს კარგი მამობა გაუწიოს, ხანდახან სახლსაც დაალაგებს, რომ ცოლი გაახაროს, მაგრამ თან პარალელურად ცოტა ჰომოფიბიცაა და ცოტა „გრუზინიც“.

თინას მონაკვეთი განსაკუთრებით საინტერესო იყო. თეონაც ჩვეულებრივი ქართველი ქალია. მთელი დღე მუშაობს, უმუშევარ ქმარსა და შვილებს არჩენს, ცხოვრებისეულ რუტინაშია ჩაბმული და უცებ თავგზა ებნევა. წამიერად გაიელვებს მის ცხოვრებაში ახალი ადამიანი, ახალი მძაფრი გრძნობებით და თეონას პერსონაჟიც ტყდება, იმსხვრევა და იშლება ჩვენს თვალწინ. წიგნის იმ მონაკვეთში, რომელით თეონას წამიერ სიგიჟეს აღწერს, ვერ ნახავთ ვერც მძიმეს, ვერც წერტილს, ვერც სხვა რაიმე სასვენ ნიშანს. დაიწყებთ და ყოველგვარი პაუზის გარეშე ჩაამთავრებთ, თითქოს ავტორი წერის სტილითაც მიგანიშნებთ, რომ ამ წამიერ გაელვებაში მძიმეებითა და წერტილებით შესაჩერებლად არავის სცალია; რომ ამ ამბავმა მალე უნდა ჩაიაროს.

ეს წიგნი ზედმიწევნით ქართულ ამბავზე გვიყვება. ქართული საზოგადოების წევრების სახეებს გვიშიშვლებს. პერსონაჟები იმდენად ჩვეულებრივი რიგით ქართველები არიან, რომ რაღაც მომენტში შეიძლება უცებ იფიქრო, ამ წიგნის სიუჟეტი სადღაც აქვე შენს უბანში, შენსავე კორპუსში ხდება. ვინ არ გავსულვართ საღამოს აივანზე და ვის არ გაგვიხედავს მოპირდაპირე კორპუსში ალაგ-ალაგ განათებული ოთახებისაკენ. ამიტომაა, რომ ზურას პერსონაჟი ასეთი ბუნებრივი გვეჩვენება.

ამ ქართულ რეალობას ზუსტად ეხამება მერაბის პერსონაჟი. თანამდებობრივი ავტორიტეტის უხეშ ნიღაბს ამოფარებული ჩვეულებრივი მშიშარა ადამიანი, რომელიც მთელი ცხოვრება ნიღბით ცხოვრობს. გაბუნია მინი ბიბლიოთეკას ავტოგრაფიცხოვრობს ტყუილსა და შიშში, რომ საზოგადოება გარიყავს, თავის რეალურ სახეს თუ გამოაჩენს. საზოგადოებრივი აზრის ჩვეულებრივი მონაა.

და მაინც, უმთავრესად ეს წიგნი ჩვეულებრივი ადამიანების წლობით ნაშენები ურთიერთობების დაშლაზე მოგვითხრობს. ცოლი და ქმარი, რომელიც წლებია ერთად არიან და მაინც ვერ ელაპარაკებიან ერთმანეთს

პრობლემებზე. ვერ უმხელენ ერთმანეთს სატკივარს, ეშინიათ რა, რომ ერთი მეორეს ვერ გაუგებს. ოჯახი, რომელსაც არაფერი აკავშირებს.

მე თუ მკითხავთ ეს წიგნი ზაფხულის ბესტსელერობას იმსახურებს.

MiNi Library
Advertisements

ნაცნობ ქიმერათა ფერხული

ნაცნობ ქიმერათა ფერხული გელა ჩარკვიანი

ნაცნობ ქიმერათა ფერხული
ავტორი: გელა ჩარკვიანი
გამომცემლობა ინტელექტი/Intelekti Publishing

„დაწერილია საგანგებოდ თბილისის წიგნის საერთაშორისო ფესტივალისთვის”

დღეს მინდა ვისაუბრო ძალიან დიდი ადამიანის ძალიან დიდ წიგნზე.
ესაა გელა ჩარკვიანის „ნაცნობ ქიმერათა ფერხული“.

ჩვენი ქვეყნის 90-იანი წლები ისედაც მაინტერესებდა და მუდმივად ვცდილობ, მოვიძიო ინფორმაცია და გავეცნო უახლესი წარსულის აჩრდილებს. ბევრი წამიკითხავს და ბევრი მსმენია, მაგრამ ეს წიგნი სრულიად სხვა საფეხურია. კითხულობ და თვალწინ გეშლება სცენები, როგორ იდგამდა ფეხს ახალ რეალობაში ჩვენი პატარა დამოუკიდებელი საქართველო.

ეს წიგნი მოგვითხრობს გელას ბავშვობასა და ახალგაზრდობაზე. პარალელურად კი გვიყვება გელას ცხოვრებასა და კარიერაზე საქართველოს მაშინდელი პრეზიდენტის, ედუარდ შევარდნაძის აპარატში მუშაობის პერიოდში. კითხულობ და ხვდები, რომ გელა მოსიარულე ისტორიის ნატეხია, რომელიც ჩვენთან გარდასული დროიდან შემორჩა სასწაულებრივად და გიხარია, რომ ის შენი თანამედროვეა, სადღაც აქვე, ამავე ქალაქში ცხოვრობს და ხანდახან ნახულობ ხოლმე კიდეც. კითხულობ წიგნს და ხშირად გეფიქრება: ნეტავ, კიდევ დიდხანს იცხოვროს და ბევრი დაწეროს. ეს არის წიგნი-მატიანე, რომელსაც აუცილებლად შევიტანდი სასკოლო პროგრამის კლასგარეშე საკითხავი ლიტერატურის სიაში, როგორც საქართველოს ისტორიის საგნის დამხმარე ლიტერატურას. ესაა წიგნი, რომელიც ზედმიწევნითი სიზუსტით გვიყვება მოვლენების შესახებ და ანგრევს შევარდნაძის მმართველობაზე დამკვიდრებულ მითებს. ვცხოვრობთ და ვიზრდებით და გვავიწყდება, საიდან დაიწყო ეს ყველაფერი, როგორი იყო დამოუკიდებლობის პირველი ნაბიჯები, რა ხდებოდა ქვეყანაში, როგორ წავედით წინ..

დღეს მე და ჩემი მეგობარი ვსაუბრობდით გელას წიგნზე. მიმოვიხილავდით ისევ და ისევ შევარდნაძის მმართველობას და კიდევ ერთხელ დავეთანხმეთ აზრს, რომ შევარდნაძის უდიდესი დამსახურებაა ის, რომ დღეს ჩვენი ქვეყანა რაღაცას წარმოადგენს. წარმოიდგინეთ – მსოფლიოს ყველაზე დიდი სახელმწიფოს საგარეო საქმეთა მინისტრი, ცივი ომის დამასრულებელი და ბერლინის კედლის დამანგრეველი ადამიანი. ადამიანი, რომელსაც მთელი მსოფლიო იცნობს, რომელსაც მთელი მსოფლიო აღიარებს და რომელსაც მთელი მსოფლიო პატივს სცემს. ადამიანი, რომელმაც ისტორია შეცვალა. და აი ეს ადამიანი მოდის არშემდგარ, გაბანკროტებულ, ჩამორჩენილ, ომის ქაოსში ჩაფლულ, დამშეულ და ჩაბნელებულ ქვეყანაში. არად აგდებს სიამაყეს და დასავლეთის ქვეყნების ლიდერებს სთხოვს, ცოტაოდენი ხორბლით დაგვეხმარონ, რომ შიმშილით არ დავიხოცოთ და ზამთარი გადავიტანოთ. არ მეგულება ბევრი ადამიანი, ვინც თავის სიამაყესა და პატივმოყვარეობას გადააბიჯებდა, ამხელა რისკზე წავიდოდა და ასეთ წარუმატებელ პროექტს ხელს მოჰკიდებდა. ძნელია ასეთი სასტარტო პირობებით დიდ წარმატებას მიაღწიო. ეს წიგნი მოგვითხრობს ამ სვლაზე – სიბნელიდან ნაკლებად სიბნელისკენ. ომიდან სტაბილურობამდე. თუ როდესმე გქონიათ სურვილი, იცოდეთ, რა ხდებოდა, ეს წიგნი აუცილებლად უნდა წაიკითხოთ! ეს არაა მხატვრული ლიტერატურა, ესაა დოკუმენტური ნაშრომი, რომელმაც გააცოცხლა ბნელი წარსული ყოველდღიურობა. მაშინდელი კანცელარიის სამუშაო გარემო, რომელიც ხშირად „ცისფერი მთების“ სიუჟეტისგან დიდად არ განსხვავდება.

გელა წერს 1993 წელს მხატვარ გოგი მესხიშვილის გამოფენის გახსნაზე, სადაც „ლამაზად ჩაცმული, კარგად მოვლილი ქალები შამპანურის ჭიქებით ხელში ძველებურად ეკეკლუცებოდნენ მოხდენილ ბიჭებს“. საუბრისას არის ასეთი მონაკვეთი – სერბი დიპლომატი ფიოდორ სტარჩევიჩი, რომელიც უკვე საქართველოში ექვსი თვის ჩამოსული იყო, მიმართავს გელას: „არ შეიძლება უფრო ხშირად მოაწყოთ მსგავსი თავყრილობები? დღეს მე პირველად ვნახე აქ ქალაქური გარეგნობის, ნორმალურად ჩაცმული ხალხი. გამოგიტყდებით, ქვეყანაზე შთაბეჭდილება შემეცვალა. დამეთანხმებით, მნიშვნელოვანია, რას ფიქრობენ აქ მომუშავე დიპლომატები საქართველოზე. როგორია ის მათ წარმოსახვაში, როცა მის ფარგლებს გარეთ იმყოფებიან“. ერთი წლის შემდეგ 1994 წელს მანქანით ქალაქში მგზავრობისას ანატოლი სობჩაკი ეუბნება გელას: „ღმერთო, ნუთუ ეს თბილისია? როგორ საშინლად აცვია ხალხს“. გელა წერს – „გული მეტკინა. ვიცოდი, რომ ცვლილებას წლები დასჭირდებოდა, თუმცა მჯეროდა, რომ თბილისი კვლავ დაიბრუნებდა კარგად ჩაცმული ხალხის ქალაქის რეპუტაციას“. წლები გავიდა და დღეს ქალაქში მერსედესის მოდის კვირეულის გამართვა ყოველდღიურობის ნაწილი გახდა და აღარვის აკვირვებს. თბილისი თანამედროვე მოდის რუკაზე ახალი ვარსკვლავია. წლები დასჭირდა, ნერგის დარგვას, მოვლას, მორწყვას, მიწის განოყიერებას.. ბევრმა ადამიანმა მიაშველა ძალისხმევა შევარდნაძის შემდეგ ამ ნერგს. და აი ხემ, რომელიც შევარდნაძის დროს დარგეს, ახლა ნელ-ნელა მოისხა ნაყოფი.

ხშირად გაიგონებთ, ალბათ, „შევარდნაძე არ უნდა შესულიყო დესეთეში“, ბევრგან მოისმენთ კრიტიკას, მაგრამ ვერ ნახავთ ბევრ წონად არგუმენტს. არ მოვყვები ჩემი პოზიციის შესახებ, კიდევ ერთხელ გთხოვთ, ეს წიგნი წაიკითხოთ. საინტერესოა, შეიცვლება თუ არა თქვენი დამოკიდებულება ამ საკითხისადმი წიგნის წაკითხვის შემდეგ?

ძალიან საინტერესოა გელას მოგონებები თავის უცხოელ კოლეგებთან საუბრების შესახებ. ვკითხულობდი და ვაცნობიერებდი, რომ აქ ყველაფერი ზუსტად ისე წერია, როგორც მეც არაერთხელ მითქვამს და მიფიქრია. ასე მაგალითად, გერმანელი კოლეგა ეუბნება გელას (ჩემი აზრით სრულ ჭეშმარიტებას): „თქვენ უნდა გაითვალისწინოთ მსოფლიო გამოცდილება. სიღატაკის დაძლევა და ჭეშმარიტი მოდერნიზება სულ რამდენიმე ქვეყანამ შეძლო. ესენია სინგაპური, ტაივანი, სამხრეთ კორეა და მეტ-ნაკლებად ჩილე. იმისათვის, რომ ნახტომი გააკეთოთ, რაღაც ეტაპზე თქვენ დაგჭირდებათ ძალაუფლების ცენტრალიზება და რკინის დისციპლინის, მათ შორის, საგადასახადო საკითხებში ურყევი მომთხოვნელობის შემოღება. კორუფციისა და კრიმინალის ძალისმიერი მეთოდებით აღმოფხვრა. და მაშინ, როცა თქვენი ბიუჯეტი მრავალგზის გაიზრდება და ბიზნესი თავს დაცულად იგრძნობს, თქვენ მზად იქნებით დასავლური ტიპის ლიბერალური დემოკრატიისათვის“. ამ სიტყვების წარმოთქმიდან, ალბათ, 20 წელზე მეტი გავიდა და ჩვენთან ჯერ კიდევ უამრავი ადამიანი ცხოვრობს, რომელსაც ამ სიტყვების ჭეშმარიტებაში ეჭვი შეაქვს, სამწუხაროდ.

ძალიან საინტერესო საკითხავია გელას ახალგაზრდობის დროინდელი მოგონებები და მამასთან ურთიერთობა. განსაკუთრებით შთამბეჭდავია კანდიდ ჩარკვიანის ანდერძი. მხოლოდ პატარა ამონარიდს წაგაკითხებთ, დანარჩენი კი თქვენით უნდა წაიკითხოთ: „მე არაფერი მომიხვეჭია და ვერაფერს გიტოვებთ, მოგონებების გარდა“..

გელა ჩარკვიანი საქართველოს პრეზიდეტის კანცელარიის საგარეო ურთიერთობათა დეპარტამენტს ხელმძღვანელობდა. მუშაობდა პრეზიდენტის სიტყვით გამოსვლის ტექსტებზე, მონაწილეობას იღებდა ოფიციალურ შეხვედრებში, გეგმავდა ვიზიტებს. მისი ყოველდღიური სამუშაო გარემო ჩემთვის ძალიან ნაცნობი და მშობლიურია. გელას იმდროინდელი განცდები და შეგრძნებები ჩემთვისაც ახლოა. არც თუ ისე შორეულ წარსულში მეც ვმუშაობდი საქართველოს პრეზიდენტთან, პროტოკოლისა და საგარეო ურთიერთობების სამსახურში და ბევრი ნაცნობი ემოცია გამიცოცხლდა წიგნის კითხვისას. განსაკუთრებული შეგრძნებაა, როცა წიგნის ფურცლებზე ნაცნობ ადამიანებს ხვდები, ვისთანაც ასევე გიმუშავია.

ძალიან მინდა ბევრი ამონარიდი დავწერო წიგნიდან, მაგრამ მაქსიმალურად ვიკავებ თავს “სპოილერებისგან”. დიდებო, პატარებო, მშობლებო, შვილებო, თანატოლებო, წაიკითხეთ ეს წიგნი და წააკითხეთ თქვენს მეგობრებს. მხოლოდ ასეთი ლიტერატურის წაკითხვით შევძლებთ, უთავბოლო, არასწორი და ტყუილი მითების დასრულებას ჩვენი ქვეყნის უახლოეს წარსულზე. რა თქმა უნდა, გელა ჩარკვიანის წიგნში მოთხრობილი ამბები არ ასახავს სრულ რეალობას – ის გელა ჩარკვიანის მიერ დანახული სამყაროა, რომელიც იმსახურებს, რომ თქვენც დაინახოთ.

MiNi Library

კავკასიური ნოველები

კავკასიური ნოველები გრიგოლ რობაქიძე
ვისაც გველის პერანგი მოსწონს, მოთხრობების ეს კრებულიც აუცილებლად მოეწონება.
ადრეც დავწერე და ისევ განვმეორდები:
ყოველთვის ვიცოდი, რომ გრიგოლ რობაქიძე ძალიან დიდი მწერალი იყო.
ვიცოდი არა იმიტომ, რომ მისი ყველა ნაწარმოები წამიკითხავს ან კარგად ვიცნობ მის შემოქმედებას, არამედ იმიტომ, რომ ასე გვითხრეს სკოლაში, ასე გვეუბნებოდნენ ჩვენი მშობლები, ასეა მიღებული საზოგადოებაში და ასე შემდეგ. მაგრამ ძალიან ცოტამ თუ იცის, რა მასშტაბების მქონე მწერალია სინამდვილეში რობაქიძე. მაგრამ რატომაა გრიგოლ რობაქიძე დიდი მწერალი? რა დაწერა მან? რას მიაღწია მან საქართველოს ფარგლებს გარეთ? რატომ იდევნებოდა საბჭოთა ხელისუფლების მიერ? ამას არავინ გვასწავლის სამწუხაროდ.
განსაკუთრებით საინტერესო მოთხრობა იყო “წმინდა ხარის მოკვლა”. ამბავი სვანეთში ხდება, სადაც ერთ-ერთი თავადი სიმთვრალეში მოკლავს უშგულელების წმინდა ხარს. ხარს, რომელსაც ხუთი წლის მანძილზე არავინ ერჩის, ყველა უვლის და ყველა აჭმევს, რომ 5 წლის შემდეგ მსხვერპლად შესწირონ და ამ წმინდა ცხოველის ხორცი იგემოს თითეულმა. თემი დადგება დილემის წინაშე. ყველას სურს შურის ძიება, მაგრამ გარკვეული სვანური ადათებისა და წესების დარღვევას ვერავინ ბედავს. გამოსავალი პასუხისმგებლობის განაწილებაა და სწორედ ამ მომენტის გამოა ეს მოთხრობაც განსაკუთრებული. ძალიან კარად ჩანს სვანური ხასიათი, ბუნება, ქცევის წესები, დამოკიდებულებები.
დანარჩენი ორი მოთხრობაც “ენგადი” და “იმამ შამილი” ასევე ძალიან საინტერესოა.
დასანანია, რომ მსგავსი მოთხრობები არ ისწავლება სკოლაში. ძალიან მნიშვნელოვან ისტორიულ თუ კულტურულ თემებს ეხება და დარწმუნებული ვარ, ქართული ლიტერატურის წიგნებს დაამშვენებდა სასკოლო პროგრამაში. ყველას დაგვიწერია ალბათ ქართულის გაკვეთილებზე თემები. ეს ისეთი მოთხრობებია, რომელზეც თემის დაწერა არ დამეზარებოდა. მორალური დილემებია, რომელსაც თითოული ჩვენგანი თავისებურად აღიქვამს, სააზროვნო და სადისკურსიო თემებს შლის და, დარწმუნებული ვარ, ამ მოთხრობების განხილვა ერთ-ერთი საუკეთესო გაკვეთლი იქნებოდა.
განსაკუთრებულ მადლობას იმსახურებს არტანუჯის გამომცემლობა, რომ არ დაიზარა, მოიძია, აღმოაჩინა და ქართულად თარგმნა და დაგვიბრუნა გრიგოლ რობაქიძის შემოქმედება, რომელიც თავის დროზე გერმანიაში გამოიცა გერმანულ ენაზე.
ვისაც არ წაგიკითხავთ, აუცილებლად გირჩევთ.
ვინც ტრანსპორტში საკითხავ წიგნებს ეძებთ, ეს სწორედ ისაა: მოცულობით პატარაა, წიგნს ზომაც პატარა აქვს, ხალჩანთაში ჩაეტევა და არც მძიმე არაა.
MiNi Library

ყველა ნათელი ადგილი

%e1%83%a7%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%90-%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%97%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%92%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%af%e1%83%94%e1%83%9c%e1%83%98

ყველა ნათელი ადგილი
ავტორი: ჯენიფერ ნივენი
გამომცემლობა: ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა

ყურადღება: პოსტი შეიცავს სპოილერებს!

საკმაოდ რთულია ისაუბრო თინეიჯერულ წიგნზე, როცა თინეიჯერობის ასაკს დიდი ხანია გასცდი. მაგრამ ვთვლი, რომ პრობლემები, რომელზეც ჯენიფერ ნივენი წერს, არ ეკუთვნის მხოლოდ ერთ ასაკობრივ ჯგუფს. აქვე ვიტყვი, რომ წიგნი ძალიან მომეწონა, უმეტესწილად იმიტომ, რომ ძალიან ემოციურია. წიგნები, რომელსაც შეუძლია, აგატიროს, აგაღელვოს, შენში მძაფრი ემოციები გამოიწვიოს, ჩაგაფიქროს, ყოველთვის იმსახურებს ყურადღებას. ცუდი წიგნები ყველაფერ ამას ვერ იწვევენ.

წიგნი მოგვითხრობს ორი თინეიჯერის – თეოდორ ფინჩისა და ვაიოლეტ მარკის უცნაურ და გიჟურ სასიყვარულო თავგადასავალზე. ფინჩი და მარკი ძალიან საინტერესო პერსონაჟები არიან. მომხიბვლელი და სკოლაში ერთ-ერთი ყველზე პოპულარული მოსწავლე, ვაიოლეტ მარკი დასთან ერთად ავტოავარიაში მოჰყვა. ის გადარჩა, მაგრამ მისი უფროსი და ვერა. ვაიოლეტი თავს დამნაშავედ გრძნობს, ავტომობილით იმ გზით წასვლა რომ შესთავაზა უფროს დას. ეს დანაშაულის შეგრძნობა იმდენად მძაფრდება, რომ ერთ დღესაც გოგონა მაღალი შენობის კიდესთან დადგება. ორი განათლებული, თავისუფალი და მოაზროვნე ახალგაზრდა ერთმანეთს თვითმკვლელობის მცდელობის დროს გაიცნობს. თეოდორმა იცის, რომ სიბნელე, რომელიც  მენტალური დაავადების გამო მუდამ თან სდევს, ადრე თუ გვიან მას ჩაყლაპავს, თუმცა ვაიოლეტ მარკის გამოჩენა, ამ სიბნელეს დროებით ფანტავს და სწორედ სიბნელის გაფანტვიდან მის დაბრუნებამდე პერიოდში ვითარდება ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო სასიყვარულო ისტორია, რომელიც სიბნელის დადგომის შემდეგაც ძალიან ორიგინალური ხერხებით აგრძელებს არსებობას და დარწმუნებული ვარ, ემოციების აფეთქების გარეშე ამ წიგნის კითხვას ვერ დაასრულებთ.

მაგრამ..
ჩემი აზრით, სიყვარულის არანორმალური და გიჟური ისტორიის მიღმა ბევრად უფრო რთულ პრობლემას ეხება ავტორი: ბულინგს სკოლაში და სუიციდის სურვილს თინეიჯერებში.

თეოდორ ფინჩის მდგომარეობა ბევრის აზრით ძალიან გაზვიადებულია, მაგრამ ასევე ყველამ ვიცით, რომ მისი მსგავსი სულიერი მდგომარეობის ადამიანები ბევრნი არიან ჩვენ გარშემო. ვისაც ამის არ სჯერა, ან თავს იტყუებს, ან რეალობაზე თვალს ხუჭავს. იმის გათვალისწინებით თუ რამდენმა ახალგაზრდამ ჩაიდინა სუიციდი ჩვენს ქვეყანაში, თუნდაც ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში, ფინჩის პერსონაჟი საკმაოდ რეალისტურია. ქართული საზოგადოებისათვის ბულინგი ყოველდღიური გასართობია და სწორედ ამ “საზოგადოებამ” და “საზოგადოებრივმა აზრმა” არაერთი ადამიანი მიიყვანა რთულ გადაწყვეტილებამდე. არ გინახავთ თქვენს სკოლებში აბუჩად აგდებული ბავშვები? კლასელების მიერ დაჩაგრულები მხოლოდ იმიტომ, რომ სხვების მსგავსები არ იყვნენ? მასაში რომ ვერ ეწერებოდნენ და ამის გამო, მუდმივად ზეწოლის ქვეშ იყვნენ? რატომ უარყოფთ პრობლემას, რომელიც არსებობს? ფინჩიც ჩვეულებრივი ბულინგის მსხვერპლია. სიბნელე, რომელსაც მის თავში ფესვები ისედაც გადგმული ჰქონდა, გაძლიერდა მას შემდეგ, რაც თანატოლებმა ზურგი აქციეს, ფრიკი შეარქვეს (ასე ეძახიან კლასელები თეოდორ ფინჩს და ნიშნავს: ნარკომანი, რომელიც უპირატესობას ანიჭებს ჰალუცინოგენურ ნარკოტიკს 2) ჰალუცინირება; მძიმე რეაქციის გამოწვევა ნარკოტიკის მიღების შემდეგ. ჟინი, ჟინიანობა, ახირება; ცუდი საქციელი; ცელქობა, სიცელქე; მახინჯი, გონჯი), დაცინვის ობიექტად აქციეს და გარიყეს. სულაც რომ ჯანმრთელი ფსიქიკით დაიბადო ადამიანი, წლების განმავლობაში მსგავსი დამოკიდებულება ადრე თუ გვიან აუცილებლად დაამჩნევს ნებისმიერს უარყოფით კვალს. ასე რომ, ფინჩის პერსონაჟის რეალურობას ვინც ეჭვქვეშ აყენებს, ვურჩევ, ამ კონტექსტის გათვალისწინებით კიდევ ერთხელ სცადონ შეფასება.

ბევრი მკითხველის აზრი წავიკითხე ამ წიგნის შესახებ. მათი გარკვეული ნაწილი ამტკიცებდა, რომ პერსონაჟები არაბუნებრივები იყვნენ, რომ პრობლემა თითიდან გამოწოვილია, რომ რეალურ ცხოვრებაში ასე არ ხდება და სხვ. და ვინ თქვა, რომ წიგნი აუცილებლად რეალურ პერსონაჟებზე უნდა იყოს? ეს რა, დოკუმენტური პროზაა? თუკი ავტორი ცდილობს რაღაც პრობლემაზე ღიად საუბარს და ამისთვის არაბუნებრივად მძაფრ განცდებსა და ხასიათებს აწერს პერსონაჟებს, ცუდია? თეოდორ ფინჩი ძალიან მომეწონა. ჩემი კლასელი რომ ყოფილიყო, აუცილებლად მომინდებოდა მასთან მეგობრობა. იშვიათი თავისუფლების შეგრძნება აქვს, განათლებულია და კარგი იუმორი აქვს. როცა გავაცნობიერე, რომ ფინჩი მომწონდა და მასთან სიამოვნებით ვიმეგობრებდი, სწორედ მაშინ ჩაყლაპა იგი სიბნელემ. ბევრი ბრაზისა და სამყაროს უსამართლობაზე ფიქრის შემდეგ იცით, რას მივხვდი? მას ძალიან უყვარდა ცხოვრება და უყვარდა ამ ცხოვრების ძალიან ბევრი პატარა დეტალი, რაც ჩანს კიდეც წიგნის ბოლო ნაწილებში. მას გიჟურად უყვარდა ვაიოლეტ მარკი და ცხოვრება, მაგრამ თავი ვერ დააღწია მენტალურ პრობლემას. მაინც მგონია, რომ მის დახმარებას ვერავინ შეძლებდა, ვერც ვაიოლეტი, მიუხედავად დაუოკებელი სურვილისა წაერთმია სიბნელისთვის ფინჩი.

წიგნის ბოლო ნაწილი, სადაც ვაიოლეტი ფინჩის მიერ დატოვებულ პატარ-პატარა მინიშნებებს პოულობს, არის ძალიან ემოციური და გემრიელი საკითხავი. მხოლოდ ამ რამდენიმე ფურცლისთვისაც კი ღირს ამ წიგნის წაკითხვა და ნუ იტყვით ამ სიამოვნებაზე უარს, მხოლოდ იმიტომ, რომ რამდენიმე მკითხველს თურმე ზოგიერთი პერსონაჟი არაბუნებრივი მოეჩვენა.

ასევე ვფიქრობ, რომ ბევრი თინეიჯერისათვის ბულინგის თემა ამ წიგნში საკმაოდ მძაფრად არაა აღწერილი და სასიყვარულო ისტორია ჩრდილავს. კარგი იქნებოდა, სკოლის მოსწავლეებს ვინმემ ამაზე ყურადღება გაუმახვილოს, დაელაპარაკოს, აუხსნას. მახსოვს, სკოლაში რომ ვსწავლობდი, კლასგარეშე საკითხავად დაგვირიგეს უილიამ გოლდინგის “ბუზთა ბატონი” და შედეგ ამ წიგნზე ვრცელი დისკუსია გავმართეთ (ექსპერიმენტული სკოლა იყო, მე-3 გიმნაზია) და, რაოდენ გასაკვირიც უნდა იყოს, წიგნმა ცოტათი, მაგრამ მაინც შეცვალა ჩვენი კლასი.

ასევე არ შემიძლია, არ აღვნიშნო, რომ თეოდორ ფინჩის პერსონაჟი ძალიან მაგონებდა ჯონ გრინის პერსონაჟს – ავგუსტუს უოთერსს წიგნიდან “ბედის ვარსკვლავის ბრალია” (ეს წიგნიც მომეწონა). მომხიბვლელი, უცნაური, გონებამახვილი, ორაორდინალური შეყვარებული, კარგი იუმორისა და სარკაზმის გრძნობით და ორივე მომეწონა. ორივე პერსონაჟის შემთხვევაში პოულობენ ძალიან დიდ სიყვარულს, მაგრამ მათი დრო იწურება და მაინც, ტოვებენ ძალიან დიდ გრძნობასა და წარუშლელ კვალს.. და ორივეს ძალიან უცნაური სახელები ჰქვიათ ოცდამეერთე საუკუნის პირობაზე.

ჯერ კიდევ მაშინ, როცა ფინჩი და მარკი არ იყვნენ შეყვარებულები, სკოლის დავალების შესრულებისას მიდიან ერთ-ერთ მიტოვებულ კედელთან ქალაქგარეთ, სადაც უამრავი ადამიანი წერს, თუ რისი გაკეთება უნდათ, სანამ მოკვდებიან და ფინჩი წერს:
სანამ მოვკვდები, მინდა დავუკრა გიტარაზე ჯიმი პეიჯივით. დავწერო სიმღერა, რომელიც  შეცვლის სამყაროს. ვიპოვო დიდებული მანიფესტი. ვითვლებოდე რამედ. ვიყო ისეთი, როგორადაც ჩაფიქრებული ვარ და ვიყო ამით კმაყოფილი. გავიგო, როგორი შეგრძნებაა საუკეთესო მეგობრის ყოლა. ვიყო მნიშვნელოვანი.
და ბოლოს ამატებს:
სანამ მოვკვდები, მინდა ერთ დღე იდეალურად გავატარო და ვაკოცო ვაიოლეტ მარკის…

MiNi Library

facebook
goodreads

ათასი მოელვარე მზე

%e1%83%ae%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%93-%e1%83%b0%e1%83%9d%e1%83%a1%e1%83%94%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%97%e1%83%90%e1%83%a1%e1%83%98-%e1%83%9b%e1%83%9d%e1%83%94%e1%83%9a

ათასი მოელვარე მზე
ავტორი: ხალიდ ჰოსეინი
გამომცემლობა არტანუჯი/Artanuji Publishing

ყურადღება: რევიუ შეიცავს სპოილერებს !!!

(რევიუს წერის დროს შეუჩერებლად ვუსმენდი Matthew Ryan-ის Follow The Leader-ს. ძალიან მძაფრი ემოცია შესძინა ამ პოსტს და შეიძლება, თქვენც მოგეწონოთ)

ვინც ამ ბლოგს ხშირად კითხულობს, აუცილებლად ეცოდინება ჩემი დამოკიდებულება ამ მწერლის მიმართ. ხალიდ ჰოსეინის წიგნები ადამიანებს, განწყობებს, მიდგომებს, ქცევებს ცვლის. ეს ავტორი წერს წიგნებს, რომელთა წაკითხვის შემდეგაც უბრალოდ გიჩნდება სურვილი, იყო უკეთესი ადამიანი. ათასი მოელვარე მზე მორიგი ასეთი წიგნია.

წიგნის მოქმედება ავღანეთის ისტორიის თითქმის 30 წლიან მონაკვეთს მოიცავს: საბჭოთა ჯარების შესვლიდან მოჯაჰედების ძალადობრივი მმართველობის დამთავრების შედგომ პერიოდამდე. უამრავი ადამიანის დანგრეული ცხოვრება, განადგურებული სახლები, მიწასთან გასწორებული იმედები და ოცნებები, გახლეჩილი ოჯახები, უსამართლობის პიკი და სრულიად უზნეო, უმისამართო ძალადობა. აი, რა იყო ეს პერიოდი ავღანელი ხალხისათვის..

წიგნი ორი ქალის, მარიამისა და ლაილას ამბავზე მოგვითხრობს.
მარიამი უკანონო შვილია, რაც უკვე განაჩენია. ავღანური საზოგადოება ვერასოდეს აპატიებს უცოდველ ბავშვს, რომ უკანონოდ დაიბადა და შეგრძნება, რომ ის ჰარამია (ცოდვა) მთელი ცხოვრება გაჰყვება მარიამს.
მას არ აღიარებს მამის ოჯახი..
მალევე კარგავს დედას..
ჯერ კიდევ ბავშვს მიათხოვებენ მოძალადე საშუალო ასაკის მამაკაცს..
მარიამი ცხოვრებამ დაჩაგრა, მაგრამ ვერ გატეხა. ვერც უიღბლობამ, ვერც უსამართლობამ, ვერც ძალადობამ, მარიამში ვერ მოკლა კეთილი ადამიანი..

ლაილა ლამაზი, გაბედული, განათლებული და მიზანდასახული გოგონაა, რომელიც იდეალების რწმენით გაზარდეს. რწმენით, რომ განათლება უმნიშვნელოვანესია. სკოლის მასწავლებელი მამის სიტყვები იყო ლაილას რწმენა: ვიცი, ჯერ კიდევ პატარა ხარ, მაგრამ მინდა, ეს უკვე გაიაზრო და ისწავლო. გათხოვება მოიცდის, განათლება კი – ვერა. შენ ძალიან გონებაგახსნილი გოგონა ხარ. ნამდვილად ასეა. ყველაფერი გამოგივა ლაილა. ზუსტად ვიცი. ისიც ვიცი, რომ როდესაც ეს ომი დასრულდება, ავღანეთს შენ ისევე დასჭირდები, როგორც მამაკაცები. შეიძლება, უფრო მეტადაც კი, რადგან იმ საზოგადოებას რომლებსაც გაუნათლებელი ქალები ჰყავს, წარმატების შანსი არ გააჩნია, ჩემო გოგონავ.
ლაილა სწავლობს, იზრდება და უყვარს. უყვარს თავდავიწყებით და ბავშვურად. სანამ ერთ დღესაც ომი მათ სახლამდეც არ მოაღწევს..

ლაილა და მარიამი ერთი მოძალადე კაცის ცოლები გახდებიან, გაიყოფენ ერთ ჭერს, ძალადობას, ტკივილსა და უკეთესი მომავლის იმედს. წიგნის ყველაზე გემრიელი ნაწილი სწორედ ისაა, სადაც ლაილა და მარიამი გადალახავენ მტრულ განწყობას ერთმანეთს მიმართ და გახდებიან საუკეთესო მეგობრები. მიხვდებიან, რომ ერთის დამცირება, მეორის დამცირებაცაა, ერთის ტკივილი, მეორესაც სტკივა, ერთის ცრემლი მეორესაც მოსდის და რომ ერთის ჰარამი, მეორის ჰარამიცაა.

წიგნის კითხვისას ძალიან მომწონდა იმის შემჩნევა, თუ როგორ განიცდის მარიამი ტრანსფორმაციას ჰარამი, დაჩაგრული და მშიშარა გოგოდან გამბედავ, მეგობრულ და მებრძოლ ადამიანამდე. ქალამდე, რომელსაც შეუძლია თავი გასწიროს. იშვიათად მინახავს ასეთი ძლიერი პერსონაჟი წიგნებში. ეტალონია ადამიანობის. ალბათ ამიტომაცაა, რომ ხალიდ ჰოსეინის სწორედ ეს პერსონაჟი უყვარს ყველაზე მეტად მის მიერ შექმნილ ბევრ ძალიან საინტერესო და სახასიათო პერსონაჟს შორის. ძნელია, არ შეგიყვარდეს მარიამი.

ამ ორი ქალის ისტორია არის სახე იმდროინდელი ავღანეთის, სადაც ქალების ჩაგვრა იყო ყოველდღიური მოვლენა. ჰოსეინი ამ წიგნით გვიყვება უუფლებობასა და დამცირებაზე, რომელიც ავღანელმა ქალებმა გამოიარეს და მაინც გადარჩნენ. გადაურჩნენ ყველა ჭურვს, ყველა აღმართულ ხელს, ყველა მოქნეულ ქამარს და მაინც ფეხზე დადგნენ.

მეორე მხრივ კი ესაა დიდი სიყვარულის ისტორია, რომელმაც მრავალწლიან განშორებას გაუძლო და მაინც გაიკვლია გზა ჭურვებისგან გადახლეჩილ ავღანურ მიწაზე. ისტორია ბავშვურ, ყველაზე წრფელ სიყვარულზე, რომელიც პირველი მოდის და სამუდამოდ შენთან რჩება.

ხალიდ ჰოსეინის “ფრანით მორბენალი” მოგვითხრობს საბჭოთა ჯარების ავღანეთში შესვლის შედეგად ემიგრაციაში წასულების ცხოვრებაზე. “მთებმა მთებს უთხრეს” კი ავღანეთის თანამედროვე ისტორიას გვიყვება, ომის შემდგომი მშვიდობიანი პეროდის ისტორიებს. “ათასი მოელვარე მზე” კი მოგვითხრობს ამ ორ წიგნს შორის არსებულ პერიოდსა და ხალხზე, ვინც ვერ გაიქცა. ვინც ვერ მოასწრო წასვლა ან არ ისურვა საკუთარი სახლის მიტოვება, ვინც დარჩა და სცადა გადარჩენა. ვინც დაიტირა ყველა, ვისაც არ გაუმართლა და ვინც ბოლომდე ჩაჰყვა უფსკრულში ავღანეთის დაცემას, რათა ფსკერზე დაშვების შემდეგ დახმარებოდნენ თავიანთ ქვეყანას, ნელ-ნელა ამოსულიყვნენ უიმედოობიდან, რათა ქაბულის ფანჯრებში ისევ ანთებულიყო ათასობით მოელვარე მზე..

ეს წიგნი ბევრმა ქართველმაც უნდა წაიკითხოს. არც ჩვენი საზოგადოებაა მოკლებული სხვების ჰარამად შერაცხვას, ქალების ჩაგვრასა და ძალადობას. ვფიქრობ, მოზარდებში (თუ წაიკითხავენ) ეს წიგნი ბევრ დადებით გარდატეხას მოახდენს და იქნებ, უკეთესი ადამიანებიც დადგნენ.

თუ ეს წიგნები ჯერ არ წაგიკითხავთ, ჩემი რჩევა იქნება, ამ თანმიმდევრობით წაიკითხოთ:
%e1%83%ae%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%93-%e1%83%b0%e1%83%9d%e1%83%a1%e1%83%94%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%98-%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%98-%e1%83%ac%e1%83%98%e1%83%92%e1%83%9c%e1%83%98

facebook
goodreads

გუგულის ძახილი

გუგულის ძახილი რობერტ გალბრაითი PNG.png

გუგულის ძახილი
ავტორი: რობერტ გელბრეითი (ჯოან როულინგის ფსევდონიმი)
გამომცემლობა: Palitra L Publishing / გამომცემლობა პალიტრა L

ეს პოსტი 2 მიზეზის გამო არის განსაკუთრებული:
TOP თრილერების სერიას მალე მორიგი ძალიან კარგი წიგნი შეემატება. თუმცა, ეს არაა მთავარი მიზეზი.
1. პატივი გვხვდა რობერტ გელბრეითის “გუგულის ძახილი” საქართველოში გამოცემამდე ცოტა ხნით ადრე წაგვეკითხა.
2. წიგნის ყდის ქვეშ ავტორის შესახებ მინაწერს თუ კარგად დააკვირდით, აღმოაჩენდით, რომ რობერტ გელბრეითი ჯოან როულინგის ფსევდონიმია (დიახ, ნამდვილად ისაა. დიახ, ჰარი პოტერის ავტორი. არა, არ ვცდებით).

კორმორან სტრაიქი კერძო დეტექტივია – წარსულში წარმატებული სამხედრო გამომძიებელი, რომელმაც გამომძიებლის პროფესიისათვის ოქსფორდში სწავლაც კი მიატოვა. ხანგრძლივი სამხედრო კარიერა კი მოულოდნელად ავღანეთში თავდასხმის დროს დაკარგული ტერფის გამო შეწყვიტა. მას ვალები აწუხებს, პირად ცხოვრებაში პრობლემები აქვს და ღამეს ათევს ოფისში, რომლის ქირაც უკვე რამდენიმე თვეა არ გადაუხდია.. სწორედ ამ დროს იღებს, ერთი შეხედვით, უინტერესო შეკვეთას. მასთან მსოფლიოში ცნობილი და აღიარებული ულამაზესი ტოპ მოდელის, ლულა ლენდრის ძმა, ჯონ ბრისტოუ მიდის. ლულა ლენდრი საკუთარი ბინის აივნიდან გადმოვარდა და სასიკვდილოდ დაიმტვრა. პოლიციის მიერ ჩატარებულმა გამოძიებამ დაადგინა, რომ ტოპ მოდელმა თავი მოიკლა. ეს ვერსია ყველამ დაიჯერა, ლულას ძმის  გარდა.. ვალების გასასტუმრელად კორმორანი იძულებულია საქმე მიიღოს. რამდენიმე დღეში დეტექტივი კორმორან სტრაიქი მცირე უზუსტობას აღმოაჩენს სამართალდამცავთა მიერ ჩატარებულ გამოძიებაში. ძალიან მალე კი ხვდება, რომ საფრთხე უკვე სხვა ადამიანებსაც ემუქრება, მათ შორის მასაც..

თრილერების მოყვარულები აღმოაჩენენ, რომ ქორმორან სთრაიქი საკმაოდ განსხვავებული პერსონაჟია. სხვა დეტექტივი და გამომძიებელი პერსონაჟებისგან განსხვავებით, ის არ გაბეზრებს თავს თავისი გენიალური მიხვედრებით, ახირებებით. არ გტოვებს ამოუცნობი მოვლენების წინაშე. ის მშვიდად და მეთოდურად გილაგებს წინ ფაქტებს. ყველაფერს განგიმარტავს, ზოგჯერ რაღაცებს ვერ ხვდება და სხვების დახმარებით იგებს. ის არც შერლოკ ჰოლსმია, არც პუარო და არც სხვა მსგავსი გენიალური გამომძიებელი. კორმორანი ძალიან ადამიანური, ალაგ-ალაგ დაბნეული, მიზანდასახული, ნებისყოფიანი, ძლიერი და კეთილი გამომძიებელია. აუცილებლად მოიხიბლებით ამ პერსონაჟით.

ამას თან ერთვის ახალი დროებითი მდივნის, რობინ ელაკოტის გამოჩენა დეტექტივის ოფისში. ის ერთადერთი ნათელი სხივი აღმოჩნდება გამომძიებლის ისედაც ჩახლართულ და არეულ ცხოვრებაში. რობინი, გარდა იმისა, რომ ძალიან გამოსადეგი კადრია, ფარულად დეტექტივობაზე ოცნებობს და საკმაოდ დიდი წვლილი შეაქვს გამოძიებაში თავისი გონებამახვილური მიგნებებით, რითაც ხშირად სთრაიქის გაკვირვებასაც იწვევს. საერთოდაც, გუგულის ძახილში ყველა პერსონაჟი საკმაოდ სახასიათოა და ძალიან საინტერესო როლები აქვთ.

წიგნის დასასრული თავისთავად მოულოდნელი იყო. მხოლოდ ერთხელ, ისიც წამიერად გავიფიქრე, ვინ იქნებოდა რეალური დანაშავე და ეს ვერსია იმდენად აბსურდულად მომეჩვენა, რომ თვითონვე უარვყავი. ბოლოს კი ყბა ჩამომივარდა. მიუხედავად ამისა, გონებაში თვალი გადავავლე წაკითხულ წიგნს და მივხვდი, ყველა ფაქტი ცხვირწინ მქონდა, კორმორანმა ყველა აქცენტი დასვა, ყველაფერი გააჟღერა, ყველაფერი გვაჩვენა, ყველა საჭირო კითხვა დასვა, მთავარი იყო, ფაქტები დამეკავშირებინა ერთმანეთთან. ასე რომ, თუ დეტექტივობანას თამაში გინდათ, შესანიშნავი შესაძლებლობა გეძლევათ გამოძიება აწარმოოთ ერთ-ერთი საუკეთესო დეტექტივის მხარდამხარ.

კლასიკური, დაძაბული და სისხლიანი თრილერებისაგან განსხვავებით, ამ წიგნის სიუჟეტი საკმაოდ მშვიდ ვითარებაში მიმდინარეობს. წინა პლანზე წამოწეულია უკვე გამოძიებულ საქმეში ახალი ხელჩასაჭიდის ძებნა, შეუსაბამობების გამოვლენა, დროების დაზუსტება და სხვ. საკმაოდ სკურპულოზურად ხდება მთლიანი სურათის დეტალების შესწავლა. ბოლოს, როცა ამ უზარმაზარი პაზლის ყველა ნაწილი შეერთდება, ყველასთვის ნათელი ხდება ყველაფერი. პირადად მე, ასეთი ტიპის თრილერი ძალიან მომეწონა. კითხულობ და აცნობიერებ, რომ ყველა წინადადება კინოკადრად გარდაიქმნება. რაც უფრო ჩქარა კითხულობ, მით უფრო სწრაფად ბრუნავს კინოფირი და სცენები ცვლის ერთმანეთს.

მეგობრებო, ვისაც როულინგის წიგნები მოგენატრათ, შეგიძლიათ ისიამოვნოთ მისი ახალი ჟანრით. ჯოან როულინგმა კორმორან სტრაიქზე 3 წიგნი გამოსცა და უკვე ერთი სული მაქვს, შემდეგ წიგნს როდის თარგმნის პალიტრა L!

MiNi Library

facebook
goodreads

წვრილმანების ღმერთი

%e1%83%ac%e1%83%95%e1%83%a0%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%9b%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98%e1%83%a1-%e1%83%a6%e1%83%9b%e1%83%94%e1%83%a0%e1%83%97%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%a0%e1%83%a3%e1%83%9c

წვრილმანების ღმერთი
ვატორი: არუნდატი როი
ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა • Sulakauri Publishing

“ამიერიდან, ალბათ, ვერც ერთ სხვა ამბავს ვეღარავინ მოყვება ისე, თითქოს ქვეყნად ერთადერთი მოსაყოლი ამბავი იყოს”
[ჯონ ბერინჯერი].

სწორედ ამ ჯადოსნური სიტყვებით იწყება ერთ-ერთი ყველაზე მძაფრი და ურთერთგამომრიცხავი ემოციების გამომწვევი წიგნი. საკმაო ხანი გავიდა მას შემდეგ, რაც წიგნი წავიკითხე. რამდენჯერმე დავჯექი ამ პოსტის დასაწერად, მაგრამ არაფერი გამომივიდა. შემდეგ მივხვდი, რომ დრო უნდა გასულიყო, ეს ემოციები უნდა დაწმენდილიყო და მხოლოდ ამის შემდეგ შეიძლებოდა რამის დაწერა. იმ ემოციებისა და შეგრძნებების ნაზავში ძნელი იყო გამერჩია, საით იხრებოდა ჩემი დასკვა – მომეწონა თუ არა? გარვეული პერიოდის შემდეგ გადავიკითხე სხვა მკითხველების აზრიც და აქაც უკიდურესობებს წავაწყდი, წიგნი ან ძალიან მოეწონათ, ან პირიქით, საშინლად არ მოეწონათ. სადღაც წამიკითხავს, რომ ნაწარმოები, რომელსაც შეუძლია მკითხველის პოლარიზება და გაყოფა, უდავოდ წარმატებულია. წიგნები, რომლებიც სათავეს უდებენ დაუსრულებელ დისკუსიებსა და მხარეებს აპირისპირებენ, არ შეიძლება იყოს წარუმატებელი. რაც შემეხება მე – დროის გასვლის შემდეგ, როცა ყველა ემოცია დაღვინდა და დალაგდა, დიახ, მომეწონა ეს წიგნი.

ეს არის წიგნი იმ კანონებზე, რომლებიც ადგენენ თუ ვინ უნდა გიყვარდეს და რაოდენ თავდავიწყებით. და ეს არის წიგნი იმაზე, თუ როგორ უნდა დაარღვიო ყველა ეს კანონი. ამ წიგნს აქვს თავისი უნიკალური სტრუქტურა. კითხულობ და ხედავ, როგორ ლაგდება ყოველი სიტყვა თუ წვრილმანი დეტალი ერთ დიდ სურათში. თითქოს წვრილმანი ნაწილებია, მაგრამ ყველა დიდ მნიშვნელობას ატარებს. ამ წიგნის ყოველი მონაკვეთი არის ერთი დიდი მოზაიკის შეუცვლელი ნაწილი.

რამდენიმე სხვა მკითხველის აზრის წაკითხვამ შემიქმნა გარკვეული მოლოდინი და ჩავთვალე, რომ “წვრილმანების ღმერთი” ცალსახად სიყვარულის თემას ეხებოდა. შესაბამისად, წინასწარვე ჩამომიყალიბდა შეგრძნება, რომ ამ წიგნში კაცობრიობის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი სასიყვარულო ამბავის შესახებ უნდა წამეკითხა. წიგნის დამთავრებისას ჩემი ურთიერთსაწინააღმდეგო ემოციებიც შეიძლება ამ არასწორ მოლოდინებს დავაბრალოთ. იმედია, ეს ბლოგი იგივე შეცდომისგან დაგიცავთ.

ეს წიგნი არ არის ცალსახად სიყვარულზე. მე თუ მკითხავთ, აქ ტრაგედია უფრო მეტია, ვიდრე სიყვარული. ერთი მხრივ, ესაა ისტორია აკრძალულ სიყვარულზე, რომელსაც ტრაგედიის გარდა სხვა დასასრული ვერ ექნება. მეორე პარალელური ისტორია კი სათავეს იღებს მრავალი წლის წინ მომხდარი ტრაგედიიდან და ბოლოს იფეთქებს სიყვარულად – აკრძალულ, მაგრამ მაინც უდიდეს გრძნობად. თუმცა ეს მაინც არაა ყველაფერი. სიყვარულის ამ ისტორიებს გარს აკრავს სასწაულად დეტალურად აღწერილი სამყარო, ჩუმი და ერთფეროვანი გარემო, მამაჩისა და პაპაჩის ხასიათები, ძველი და ნესტისგან გაჟივებული სახლი, გარშემო ბუნება, მდინარე, საზოგადოების კასტებად გამყოფი მკაცრი საზღვრები, ხალხის აზრი, პოლიტიკა, ბიზნესი და უამრავი წვრილმანი, რომელიც ხშირად უდიდეს როლს ასრულებს. არ შეიძლება, ეს წიგნი წაიკითხოთ და პროტესტი არ გაგიჩნდეთ, განსაკუთრებით მაშინ, როცა აღმოაჩენთ, რომ ჩვენ ქვეყანაშიც “საზოგადოებრივი აზრი” ხშირად ყველაზე დიდი მარწუხია თავისუფლების გზაზე. თუ დააკვირდებით, აღმოაჩენთ, რომ ჩვენ გარშემო არსებული “საზოგადოებაც” ცდილობს დაგვიდგინოს წესები, რომლებსაც თავისუფლების მოყვარულები ფეხქვეშ გათელავენ. ეს წიგნიც სწორედ ასეთია: გასწავლის და გაჩვენებს, როგორ უნდა გადათელო “საზოგადოების” მიერ აშენებული ღობეები და შეზღუდვები და მიიღო ის, რისკენაც ისწრაფვი..

აქ შევჩერდები. ეცადეთ, წიგნი ყოველგვარი წინასწარი განწყობის გარეშე წაიკითხოთ.

ალბათ, დრო მოვა და ამ რომანს კიდევ წავიკითხავ, როცა სხვა ასაკში ვიქნები, როცა ცხოვრება გარშემო შეიცვლება და როცა მექნება იმის მზაობა, რომ “წვრილმანების ღმერთში” სხვა ბევრი დამალული პატარა დეტალი აღმოვაჩინო და ვისიამოვნო.

ძალიან გამიხარდება, თუ გვეტყვით, თქვენ რას ფიქრობთ ამ რომანზე. რატომ მოგეწონათ? ან რატომ არ მოგეწონათ?

MiNi Library

facebook
goodreads