ყველა ნათელი ადგილი

%e1%83%a7%e1%83%95%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%90-%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%97%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%92%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%af%e1%83%94%e1%83%9c%e1%83%98

ყველა ნათელი ადგილი
ავტორი: ჯენიფერ ნივენი
გამომცემლობა: ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა

ყურადღება: პოსტი შეიცავს სპოილერებს!

საკმაოდ რთულია ისაუბრო თინეიჯერულ წიგნზე, როცა თინეიჯერობის ასაკს დიდი ხანია გასცდი. მაგრამ ვთვლი, რომ პრობლემები, რომელზეც ჯენიფერ ნივენი წერს, არ ეკუთვნის მხოლოდ ერთ ასაკობრივ ჯგუფს. აქვე ვიტყვი, რომ წიგნი ძალიან მომეწონა, უმეტესწილად იმიტომ, რომ ძალიან ემოციურია. წიგნები, რომელსაც შეუძლია, აგატიროს, აგაღელვოს, შენში მძაფრი ემოციები გამოიწვიოს, ჩაგაფიქროს, ყოველთვის იმსახურებს ყურადღებას. ცუდი წიგნები ყველაფერ ამას ვერ იწვევენ.

წიგნი მოგვითხრობს ორი თინეიჯერის – თეოდორ ფინჩისა და ვაიოლეტ მარკის უცნაურ და გიჟურ სასიყვარულო თავგადასავალზე. ფინჩი და მარკი ძალიან საინტერესო პერსონაჟები არიან. მომხიბვლელი და სკოლაში ერთ-ერთი ყველზე პოპულარული მოსწავლე, ვაიოლეტ მარკი დასთან ერთად ავტოავარიაში მოჰყვა. ის გადარჩა, მაგრამ მისი უფროსი და ვერა. ვაიოლეტი თავს დამნაშავედ გრძნობს, ავტომობილით იმ გზით წასვლა რომ შესთავაზა უფროს დას. ეს დანაშაულის შეგრძნობა იმდენად მძაფრდება, რომ ერთ დღესაც გოგონა მაღალი შენობის კიდესთან დადგება. ორი განათლებული, თავისუფალი და მოაზროვნე ახალგაზრდა ერთმანეთს თვითმკვლელობის მცდელობის დროს გაიცნობს. თეოდორმა იცის, რომ სიბნელე, რომელიც  მენტალური დაავადების გამო მუდამ თან სდევს, ადრე თუ გვიან მას ჩაყლაპავს, თუმცა ვაიოლეტ მარკის გამოჩენა, ამ სიბნელეს დროებით ფანტავს და სწორედ სიბნელის გაფანტვიდან მის დაბრუნებამდე პერიოდში ვითარდება ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო სასიყვარულო ისტორია, რომელიც სიბნელის დადგომის შემდეგაც ძალიან ორიგინალური ხერხებით აგრძელებს არსებობას და დარწმუნებული ვარ, ემოციების აფეთქების გარეშე ამ წიგნის კითხვას ვერ დაასრულებთ.

მაგრამ..
ჩემი აზრით, სიყვარულის არანორმალური და გიჟური ისტორიის მიღმა ბევრად უფრო რთულ პრობლემას ეხება ავტორი: ბულინგს სკოლაში და სუიციდის სურვილს თინეიჯერებში.

თეოდორ ფინჩის მდგომარეობა ბევრის აზრით ძალიან გაზვიადებულია, მაგრამ ასევე ყველამ ვიცით, რომ მისი მსგავსი სულიერი მდგომარეობის ადამიანები ბევრნი არიან ჩვენ გარშემო. ვისაც ამის არ სჯერა, ან თავს იტყუებს, ან რეალობაზე თვალს ხუჭავს. იმის გათვალისწინებით თუ რამდენმა ახალგაზრდამ ჩაიდინა სუიციდი ჩვენს ქვეყანაში, თუნდაც ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში, ფინჩის პერსონაჟი საკმაოდ რეალისტურია. ქართული საზოგადოებისათვის ბულინგი ყოველდღიური გასართობია და სწორედ ამ “საზოგადოებამ” და “საზოგადოებრივმა აზრმა” არაერთი ადამიანი მიიყვანა რთულ გადაწყვეტილებამდე. არ გინახავთ თქვენს სკოლებში აბუჩად აგდებული ბავშვები? კლასელების მიერ დაჩაგრულები მხოლოდ იმიტომ, რომ სხვების მსგავსები არ იყვნენ? მასაში რომ ვერ ეწერებოდნენ და ამის გამო, მუდმივად ზეწოლის ქვეშ იყვნენ? რატომ უარყოფთ პრობლემას, რომელიც არსებობს? ფინჩიც ჩვეულებრივი ბულინგის მსხვერპლია. სიბნელე, რომელსაც მის თავში ფესვები ისედაც გადგმული ჰქონდა, გაძლიერდა მას შემდეგ, რაც თანატოლებმა ზურგი აქციეს, ფრიკი შეარქვეს (ასე ეძახიან კლასელები თეოდორ ფინჩს და ნიშნავს: ნარკომანი, რომელიც უპირატესობას ანიჭებს ჰალუცინოგენურ ნარკოტიკს 2) ჰალუცინირება; მძიმე რეაქციის გამოწვევა ნარკოტიკის მიღების შემდეგ. ჟინი, ჟინიანობა, ახირება; ცუდი საქციელი; ცელქობა, სიცელქე; მახინჯი, გონჯი), დაცინვის ობიექტად აქციეს და გარიყეს. სულაც რომ ჯანმრთელი ფსიქიკით დაიბადო ადამიანი, წლების განმავლობაში მსგავსი დამოკიდებულება ადრე თუ გვიან აუცილებლად დაამჩნევს ნებისმიერს უარყოფით კვალს. ასე რომ, ფინჩის პერსონაჟის რეალურობას ვინც ეჭვქვეშ აყენებს, ვურჩევ, ამ კონტექსტის გათვალისწინებით კიდევ ერთხელ სცადონ შეფასება.

ბევრი მკითხველის აზრი წავიკითხე ამ წიგნის შესახებ. მათი გარკვეული ნაწილი ამტკიცებდა, რომ პერსონაჟები არაბუნებრივები იყვნენ, რომ პრობლემა თითიდან გამოწოვილია, რომ რეალურ ცხოვრებაში ასე არ ხდება და სხვ. და ვინ თქვა, რომ წიგნი აუცილებლად რეალურ პერსონაჟებზე უნდა იყოს? ეს რა, დოკუმენტური პროზაა? თუკი ავტორი ცდილობს რაღაც პრობლემაზე ღიად საუბარს და ამისთვის არაბუნებრივად მძაფრ განცდებსა და ხასიათებს აწერს პერსონაჟებს, ცუდია? თეოდორ ფინჩი ძალიან მომეწონა. ჩემი კლასელი რომ ყოფილიყო, აუცილებლად მომინდებოდა მასთან მეგობრობა. იშვიათი თავისუფლების შეგრძნება აქვს, განათლებულია და კარგი იუმორი აქვს. როცა გავაცნობიერე, რომ ფინჩი მომწონდა და მასთან სიამოვნებით ვიმეგობრებდი, სწორედ მაშინ ჩაყლაპა იგი სიბნელემ. ბევრი ბრაზისა და სამყაროს უსამართლობაზე ფიქრის შემდეგ იცით, რას მივხვდი? მას ძალიან უყვარდა ცხოვრება და უყვარდა ამ ცხოვრების ძალიან ბევრი პატარა დეტალი, რაც ჩანს კიდეც წიგნის ბოლო ნაწილებში. მას გიჟურად უყვარდა ვაიოლეტ მარკი და ცხოვრება, მაგრამ თავი ვერ დააღწია მენტალურ პრობლემას. მაინც მგონია, რომ მის დახმარებას ვერავინ შეძლებდა, ვერც ვაიოლეტი, მიუხედავად დაუოკებელი სურვილისა წაერთმია სიბნელისთვის ფინჩი.

წიგნის ბოლო ნაწილი, სადაც ვაიოლეტი ფინჩის მიერ დატოვებულ პატარ-პატარა მინიშნებებს პოულობს, არის ძალიან ემოციური და გემრიელი საკითხავი. მხოლოდ ამ რამდენიმე ფურცლისთვისაც კი ღირს ამ წიგნის წაკითხვა და ნუ იტყვით ამ სიამოვნებაზე უარს, მხოლოდ იმიტომ, რომ რამდენიმე მკითხველს თურმე ზოგიერთი პერსონაჟი არაბუნებრივი მოეჩვენა.

ასევე ვფიქრობ, რომ ბევრი თინეიჯერისათვის ბულინგის თემა ამ წიგნში საკმაოდ მძაფრად არაა აღწერილი და სასიყვარულო ისტორია ჩრდილავს. კარგი იქნებოდა, სკოლის მოსწავლეებს ვინმემ ამაზე ყურადღება გაუმახვილოს, დაელაპარაკოს, აუხსნას. მახსოვს, სკოლაში რომ ვსწავლობდი, კლასგარეშე საკითხავად დაგვირიგეს უილიამ გოლდინგის “ბუზთა ბატონი” და შედეგ ამ წიგნზე ვრცელი დისკუსია გავმართეთ (ექსპერიმენტული სკოლა იყო, მე-3 გიმნაზია) და, რაოდენ გასაკვირიც უნდა იყოს, წიგნმა ცოტათი, მაგრამ მაინც შეცვალა ჩვენი კლასი.

ასევე არ შემიძლია, არ აღვნიშნო, რომ თეოდორ ფინჩის პერსონაჟი ძალიან მაგონებდა ჯონ გრინის პერსონაჟს – ავგუსტუს უოთერსს წიგნიდან “ბედის ვარსკვლავის ბრალია” (ეს წიგნიც მომეწონა). მომხიბვლელი, უცნაური, გონებამახვილი, ორაორდინალური შეყვარებული, კარგი იუმორისა და სარკაზმის გრძნობით და ორივე მომეწონა. ორივე პერსონაჟის შემთხვევაში პოულობენ ძალიან დიდ სიყვარულს, მაგრამ მათი დრო იწურება და მაინც, ტოვებენ ძალიან დიდ გრძნობასა და წარუშლელ კვალს.. და ორივეს ძალიან უცნაური სახელები ჰქვიათ ოცდამეერთე საუკუნის პირობაზე.

ჯერ კიდევ მაშინ, როცა ფინჩი და მარკი არ იყვნენ შეყვარებულები, სკოლის დავალების შესრულებისას მიდიან ერთ-ერთ მიტოვებულ კედელთან ქალაქგარეთ, სადაც უამრავი ადამიანი წერს, თუ რისი გაკეთება უნდათ, სანამ მოკვდებიან და ფინჩი წერს:
სანამ მოვკვდები, მინდა დავუკრა გიტარაზე ჯიმი პეიჯივით. დავწერო სიმღერა, რომელიც  შეცვლის სამყაროს. ვიპოვო დიდებული მანიფესტი. ვითვლებოდე რამედ. ვიყო ისეთი, როგორადაც ჩაფიქრებული ვარ და ვიყო ამით კმაყოფილი. გავიგო, როგორი შეგრძნებაა საუკეთესო მეგობრის ყოლა. ვიყო მნიშვნელოვანი.
და ბოლოს ამატებს:
სანამ მოვკვდები, მინდა ერთ დღე იდეალურად გავატარო და ვაკოცო ვაიოლეტ მარკის…

MiNi Library

facebook
goodreads

Advertisements

რა შეემთხვა ღამით ძაღლს და სხვა უცნაური ამბები

%e1%83%a3%e1%83%aa%e1%83%9c%e1%83%90%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%98-%e1%83%90%e1%83%9b%e1%83%91%e1%83%90%e1%83%95%e1%83%98-%e1%83%ab%e1%83%90%e1%83%a6%e1%83%9a%e1%83%a1-%e1%83%a0%e1%83%9d%e1%83%9b

რა შეემთხვა ღამით ძაღლს და სხვა უცნაური ამბები
ავტორი: მარკ ჰედონი
სულაკაურის გამომცემლობა

შეფუთვის მიუხედავად, მინდა იცოდეთ, რომ ეს წიგნი საერთოდ არ მიმაჩნია საბავშვო რომანად. ის ბევრად რთული, საინტერესო და დამაფიქრებელია. გამიკვირდება, ბავშვმა ადვილად გაიგოს, რა პრობლემებს ეხება ავტორი.

წიგნი მოგვითხრობს ასპერგერის სინდრომის მქონე თხუთმეტი წლის კრისტოფერ ბუნის შესახებ, რომელიც ძალიან განსხვავდება ჩვეულებრივი ბავშვებისგან. მაგრამ ეს განსხვავება არ გამოიხატება მხოლოდ ასპერგერის სინდრომის ქონით, კრისტოფერი განსაკუთრებულად ნიჭიერი და ლოგიკურად მოაზროვნე ბიჭია: ზეპირად იცის მსოფლიოს ყველა ქვეყნის დედაქალაქი; ყველა მარტივი რიცხვი 7057-მდე; უყვარს მათემატიკური ამოცანების ამოხსნა და აქვს მიზანი, ჩააბაროს მათემატიკის A დონის ტესტი და დაამტკიცოს, რომ ის ძალიან ძლიერია მათემატიკაში. მას უნდა გახდეს ასტრონავტი, ასტრონავტები კი ფიზიკასა და მათემატიკაში კარგად უნდა ერკვეოდნენ. კრისტოფერი ვერ იტანს ტყუილს და ყოველთვის ცდილობს გულწრფელი სიმართლე თქვას; კრისტოფერს უყვარს ცხოველები და კარგად ესმის მათი ქცევა, მაგრამ ადამიანების ემოციებსა და ქცევაში ბევრი არაფერი გაეგება. და ისევე, როგორც ამ სინდრომის მქონე სხვა ბავშვებს, კრისტოფერსაც აქვს თავისი შეზღუდვები: ვერ იტანს შეხებას – როცა ეხებიან, აგრესიული ხდება. არ უყვარს ყვითელი და ყავისფერი ფერები, მაგრამ ყვითელი ფერი უფრო მეტად. უყვარს წითელი ფერი და თუ სკოლისკენ მიმავალს გზად ზედიზედ 4 წითელი მანქანა შეხვდება, ესე იგი, სუპერ კარგი დღე ექნება. თუ 4 ყვითელი მანქანა შეხვდა, ესე იგი, ის დღე სუპერ ცუდი დღეა და უნდა მოერიდოს მნიშვნელოვანი საქმების კეთებას. კრისტოფერს ძალიან უყვარს შერლოკ ჰოლმსი და როდესაც მეზობლის საყვარელ ძაღლს მოკლავენ, იწყებს გამოძიებას, როგორც ნამდვილი დეტექტივი. ის გადაწყვეტს, ამ გამოძიების თემაზე წიგნი დაწეროს. სწორედ ამ წიგნს ვკითხულობთ ჩვენ.

მარკ ჰედონი ამ უზომოდ საინტერესო და საჭირო წიგნში ბავშვური უბრალო ჩვევებით ძალიან მარტივად გვიჩვენებს ასპერგერის სინდრომის მქონე ბავშვების მიერ დანახულ სამყაროს და მათ წესებს. სამყაროს, როგორადაც ისინი მათ ხედავენ. წიგნს ხომ კრისტოფერი თვითონ წერს? პირველ პირში მოგვითხრობს, რა ხდება მის გარშემო, რას გრძნობს, რა სტკივა, რა აწუხებს, რას განიცდის, რას არ განიცდის, რას ფიქრობს გამოძიებასა და მათემატიკის ტესტზე და კიდევ უამრავი რამ. ძალიან საინტერესოა წიგნის თავების დასათაურება. ჩვენს მთავარ გმირს ხომ მარტივი რიცხვები უყვარს? ჰოდა, წიგნის თავები ასეა დანომრილი: 2, 3, 5, 7, 11,13, 17, 19, 23….. ესეც ერთ-ერთი აკვიატებათაგანია, რომელიც კრისტოფერს ახასიათებს.

ძაღლის მკვლელობის გამოძიების პროცესში კრისტოფერი ბევრ უცნაურ ამბავს შეიტყობს, მათ შორის ისეთებსაც, რომელიც ძაღლის მკვლელობასთან კავშირში არაა, მაგრამ უშუალოდ კრისტოფერს ეხება. იმისთვის, რომ გამოძიებამ წინ წაიწიოს, აიძულებს საკუთარ თავს, ესაუბროს უცხო ადამიანებს, რაც მას ძალიან არ უყვარს, მაგრამ საქმე მოითხოვს. გამოძიებისას შემთხვევით აღმოჩენილი საიდუმლო ყველაფერს თავდაყირა აყენებს. კრისტოფერის რეალობა ინგრევა. მის მიერ წლობით ნაგები სტაბილური წესები და ნდობა გარემოსადმი ერთ წამში იკარგება. სწორედ აქ იწყება ნამდვილი, ცხოვრებისეული გამოცდა, ბევრად უფრო რთული, ვიდრე მათემატიკის ურთულესი ტესტი..

ჩვენ გარშემო არის უამრავი განსხვავებული ადამიანი და ყველა მათგანს აქვს რაღაც ჩვევა, ყველას აქვს ამოჩემებული და საყვარელი ფერი, აკვიატებული ქცევა და სხვ. კრისტოფერისთვის კი მის მიერ დანახული სამყარო და წესრიგი უმნიშვნელოვანესია. მას აქვს წესები, მარტივი წესები, რომლებიც უყვარს. ეს წიგნი გვეხმარება, ვისწავლოთ ამ სინდრომის მქონე ადამიანებთან ურთიერთობა, ნდობის მოპოვება, დამეგობრება, მათ მიერ დანახული სამყაროს აღქმა. ეს წიგნი უბრალოდ საუკეთესო სახელმძღვანელოა, რეალისტურია და საგნებს ამ სინდრომის მქონე მოზარდის ლოგიკით გვიხსნის. ეს იმის დამსახურებაცაა, რომ მარკ ჰედონი ახალგაზრდობაში რამდენიმე წელი მუშაობდა აუტისტური სპექტრის მქონე ბავშვებთან. სწორედ ამიტომაა ამ წიგნის მთავარი პერსონაჟის, კრისტოფერის ქცევა, ფიქრები, განცდები, ემოციები და გადაწყვეტილებები ასეთ ბუნებრივი და რეალისტური.

ასევე ძალიან საინტერესო პერსონაჟია კრისტოფერის მამა – სანტექნიკოსი საშუალო შემოსავლით, შეიძლება არც თუ კარგი მეუღლე და მეზობელი, მაგრამ ნამდვილად ძალიან კარგი მამა, რომელმაც ზედმიწევნით კარგად იცის კრისტოფერის წესები, ესმის შვილის განცდები და ცდილობს ყველანაირად გვერდში დაუდგეს. იცის, რომ მის შვილს უნდა მათემატიკის უმაღლესი დონის ტესტის გავლა და ყველაფერს აკეთებს, რომ კრისტოფერის ეს ოცნება რეალობად იქცეს.

ეს არის ერთი ამოსუნთქვით ჩასამთავრებელი წიგნი, აუცილებლად უნდა გქონდეთ წაკითხული. კრისტოფერის მსგავსი ადამიანები ყველას გარშემო არიან: რთული ხასიათებით, აკვიატებებით, ძნელად გასაგები ლოგიკით. ჩვენ უნდა ვისწავლოთ ამ ადამიანების ლოგიკის დანახვა, ამ ადამიანებთან ურთიერთობა და მეგობრობა, ისინი ხომ ჩვენი საზოგადოების ნაწილები არიან და ხშირად ბევრად უფრო ნიჭიერებიც, ვიდრე ჩვენ.

MiNi Library
facebook
goodreads

ვერნონ გენიოს ლითლი

ვერნონ გენიოს ლითლი დიბისი პიერი

ვერნონ გენიოს ლითლი
ავტორი: DBC Piere
გამომცემლობა: ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა • Sulakauri Publishing

2003 წელს ალბათ ვერავინ იწინასწარმეტყველებდა, რომ “ბუკერის” პრემიის მფლობელი დიბისი პიერი გახდებოდა სადებიუტო წიგნით “ვერნონ გენიოს ლითლი”. ამბობენ 21-ე საუკუნის ყველაზე შთამბეჭდავი დებიუტიაო. როგორც არ უნდა იყოს, წიგნი ნამდვილად შესანიშნავია!

ტეხასში ცხიმიანი ფასტფუდებით, რეალითი შუებითა და რედნეკებით სავსე მხარეში, პატარა ქალაქ მარტირიოში საშინელი ტრაგედია დატრიალდა. სკოლაში ერთ-ერთმა მოსწავლემ თავისი 18 კლასელი მოკლა და ბოლოს თავიც მოიკლა. ვერნონ გრეგორი ლითლი გადარჩენილი, მანამდე არაფრით გამორჩეული მოსწავლეა, რომელსაც მასობრივი მკვლელობის თანამონაწილეობას სდებენ ბრალად. საზოგადოება, სასამართლო და პრესა მისგან დანაშაულის აღიარებას მოითხოვს, სასამართლო სიკვდილს მიუსჯის და სენსაციებს დახამებული მასმედია ცდილობს, ვერნონი ახალი რეალითი შოუს გმირად აქციოს, ამის დედაც.. როგორც ვერნონი იტყოდა..

სანამ რევიუს წერას დავიწყებდი, მაინტერესებდა სხვა მკითხველების აზრი და ჩემდა გასაკვირად, ასეთი ურთიერთსაპირისპირო და გამომრიცხავი აზრები იშვიათად მინახავს ერთი ნაწარმოების მკითხველებს შორის. ეს წიგნი ან ძალიან მოსწონთ, ან პირიქით – საშინლად არ მოსწონთ. მკითხველთა ორი პოლუსია, რომელიც მუდმივად განიხილავს  და დავობს ამ წიგნზე. ეს საუკეთესო შედეგია, ალბათ, რისი მიღწევაც ავტორს შეეძლო.

ერთ რამ აუცილებლად უნდა იცოდეთ, სანამ წიგნის კითხვას დაიწყებთ: ეს წიგნი არაა სკოლაში დატრიალებული მასობრივი მკვლელობის შესახებ. ეს არ განიხილავს მომხდარ მოვლენებს, სიუჟეტი ამის გარშემო არ ვითარდება. ის მკითხველი, ვინც წიგნში ამას ეძებდა – გამომწვევ მიზეზებს, მკვლელის ფსიქოლოგიურ ანალიზს და სხვა, დარჩა იმედგაცრუებული. ამიტომ გირჩევთ, წიგნის კითხვა დაიწყოთ ყოველგვარი წინასწარი განწყობების გარეშე. ეს წიგნი არის 15 წლის ბიჭზე, რომელსაც მეგობარმა კლასელები თვალწინ დაუხოცა. ვერნონს კი საქმეს ისე გაუხდიან, ლამის ანატრებინონ, თვითონაც ერთ-ერთი მოკლულთაგანი იყოს.

პირველ რიგში, რაც აუცილებლად მოგხვდებათ თვალში, არის გულწრფელობა. ვერნონი მთავარი გმირია, რომელიც პირველ პირში მოგვითხრობს მოვლენებს. ის 15 წლის ამერიკელი ტეხასელი გულწრფელი ახალგაზრდაა – ბილწსიტყვაობა გიკვირთ? თქვენ რომ მის ადგილზე მოხვედრილიყავით, დარწმუნებული ვარ, არანაკლები ბილწსიტყვაობის მომსწრენი გავხდებოდით. ჩემ შემთხვევაში ნამდვილად ასე იქნებოდა, გეფიცებით. მეორე, რაც აღგაფრთოვანებთ არის გონებამახვილური, არაამქვეყნიური სარკასტული, ირონიული, ჩაფსმამდე სასაცილო, შავი იუმორით გაჯერებული, გენიალური შედარებები, რომლითაც ვერნონი გარშემომყოფებსა და სიტუაციებს აღწერს. პრინციპში, შავი კი არა – წყვდიადივით ბნელი იუმორითაა გატენილი წიგნი. მისი ყოველი გვერდი, ამ სიტყვების პირდაპირი მნიშვნელობით, სავსეა ასეთი შედარებებით და გულწრფელი პირდაპირი იუმორით. რამდენად მისაღებია ტრაგედიის შესახებ წიგნში ასეთი იუმორი, ეს თქვენ გადაწყვიტეთ, მე კი უზომოდ ვისიამოვნე.

ჩვენი მთავარი პერსონაჟის ენით რომ გითხრათ, ვერნონი უბრალოდ დედააფეთქებულ სამყაროში ცხოვრობს, ამერიკის შეერთებული შტატების სამხრეთში, ღმერთისგან დავიწყებულ პატარა ქალაქში. ვერნონი ყელამდე ქაქშია (და ქაქი ამ წიგნში არც თუ მცირე როლს ასრულებს ვერნონის ცხოვრებაში), ისევე როგორც ყველა იქ მცხოვრები, მაგრამ ვერნონისგან – განსხვავებით ეს არ აწუხებთ, ისინი ამ ქაქს შეეჩვივნენ და ზოგი სიამოვნებასაც კი იღებს ამით. სადაც უსამართლო სასამართლო და სკანდალებს დახამებული მასმედია ერთი 15 წლის ბიჭის უბედურებაზე ცდილობს თავისი წარმატების აგებას. წიგნს 3 მთავარი გმირი ჰყავს: ვერნონი, აბსოლუტური უსამართლობა და ტოტალური უიღბლობა. ყველა სხვა დანარჩენი პერსონაჟი ან უსამართლობის მსახურები არიან, ან ვერნონის უიღბლობის მიზეზები. ამ პერსონაჟს ყველამ უღალატა, საკუთარმა დედამ და საყვარელმა გოგომაც კი. ძნელია ასეთ სამყაროში ტკბილი სიტყვებით ილაპარაკო, სადაც საკუთარი დედა შენს ყველაზე მოსისხლე მტერთან გრძელვადიან რომანზე ოცნებობს.

ავტორმა დახატა ა.შ.შ.-ის გაბუქებული და უტრირებული გროტესკული სახე, რომელიც ცხიმიან დაჭმუჭნილ და კეტჩუპის პასტით მოთხვრილ ფასტფუდის ქაღალდშია შეფუთული და მორთმეული. სადღაც ახლომახლო კი ნერწყვმომდგარი გასიებული ბუზი ბზუის და ცდილობს ცხიმიან ნაწილს დააჯდეს. დიბისიმ დახატა საზოგადოება, რომლისთვისაც სამართალსა და უდანაშაულო ადამიანის განცდებზე მეტად რეალითი შოუ, საყოფაცხოვრებო ტექნიკა და 15 წუთიანი პოპულარობა უფრო მნიშვნელოვანია. საზოგადოება, რომელიც განტევების ვაცის დაკვლას ითხოვს და საერთოდ არ აინტერესებს მიზეზი, თუ რატომ დახოცა ვერნონის მეგობარმა ხესუსმა თავისი თანაკლასელები. მიზეზი კი ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივი ბულინგია. დაცინვა სექსუალური ორიენტაციის გამო. დაცინვა რბილად ნათქვამია – ლამის ყველა კლასელი გულმოდგინედ ცდილობდა გაესრისა და გაენადგურებინა ბულინგის მსხვერპლი. ამ ყველაფერმა კატასტროფა გამოიწვია. მკითხველმა თავიდანვე იცის, რომ ვერნონი უდანაშაულოა, რომ მას ალიბი აქვს, მაგრამ მართლმსაჯულება და სისხლის სუნით გაღიზიანებული მხეცი მასმედია ცდილობს სასიკვდილო განაჩენის აღსრულებამდე მიიყვანონ ჩვენი მთავარი გმირი. არსებული სიტუაციიდან ყველა თავისი სარგებლის მიღებასა და გამორჩენას ცდილობს. ავტორისეულ სატირულ საზოგადოებაში არათუ არ იღებენ განსხვავებული შეხედულებებისა თუ აზროვნების მქონე ადამიანს, არამედ მაქსიმალურად ცდილობენ მის განადგურებას, გატეხვას და დემორალიზებას.

რამხელა ირონია და ცინიზმია – ხესუსმა (ინგლისურად ხესუსი და იესო ერთნაირად იწერება Jesus) დახოცა ბავშვები და მერე თავი მოიკლა. ცინიკურია ის რეალითი შოუც, რომლის მთავარი გმირებიც სიკვდილმისჯილები არიან და ხალხი ხმის მიცემით წყვეტს, რომელს დასჯიან შემდეგს. რეალითი შოუ, სადაც გალიაში გამომწყვდეულ სიკვდილმისჯილ “მხეცებს” რეალურ დროში ადევნებენ თვალს მაყურებლები. სიკვდილით დასჯაზე აგებული მომგებიანი ბიზნესი – რა უნდა იყოს ამაზე არაადამიანური და ცინიკური? ალბათ, დადგმული “რეალითი” შოუებით გაჯერებულ ამერიკულ ბაზარზე არც ეს დროა შორს.

მიუხედავად იმისა, რომ წიგნის თემატიკა გროტესკული და დამთრგუნველია, თხრობის სტილი მსუბუქია და წყალივით იკითხება. ალბათ, იმიტომ, რომ შეზავებულია 15 წლის გაუნათლებელი მოზარდის ლექსიკითა და ლაპარაკის მანერით. დარწმუნებული ვარ, მისი თვალით დანახული საკუთარი თავი და გარშემო მიმდინარე მოვლენები აუცილებლად მოგხიბლავთ: “მინდა ჟან-კლოდ ვან დამი ვიყო. იარაღი ტრაკში გავურჭო და პენტ-ჰაუზის გოგოსთან ერთად სადმე მაგარ ადგილას გავიქცე, მაგრამ ნეტა ცალი თვალით მაინც შეგახედათ ჩემთვის: თავზე თმა კი არა, რაღაც ყავისფერი ბუწუწები მაქვს, ქვეყნიერებას აქლემის ქუთუთოებიდან ვუყურებ, სახეზე ყველა ნაკვთი დიდი და უფორმო მაქვს. მოკლედ, დედანატირებ ნაჭრის სათამაშო ძაღლს ვგავარ. ღმერთი მე რომ მქმნიდა, ალბათ გამადიდებელი შუშით მიყურებდა”.
საერთო ჯამში, ვერნონი ისეთი ტიპია, რომ აუცილებლად დაიმსახურებს თქვენს სიმპათიას, მოგინდებათ, რომ წამატებას მიაღწიოს.

წიგნის ბოლო ლუკმები განსაკუთრებით გემრიელია და ამის მიზეზი სიკვდილმისჯილი პატიმარი ლასალია. სიკვდილით დასჯის წინ მის მიერ ვერნონისთვის წარმოთქმული მონოლოგი უბრალოდ ფასდაუდებელია და ჩემი აზრით, Must Read-ია. სიამოვნებით მოვიყვანდი მთელ მონოლოგს, მაგრამ არ წაგართმევთ ამ სიამოვნებას. მხოლოდ ერთ პატარა მონაკვეთს წაგაკითხებთ:
“დახმარებისათვის ცაში ყურებას თავი დაანებე. ძირს დაიხედე, ჩვენ შემოგვხედე, ოხრებსა და მეოცნებეებს.- მხარზე ხელს მხვევს, წრეზე მატრიალებს და კედლის სარკესთან მაყენებს, – შენ თვითონ ხარ შენი თავის ღმერთი და უფალი! აიკიდე ზურგზე ეგ პასუხისმგებლობა! შეირგე ძალაუფლება!”
“-რაც შეეხება ადამიანებს.. კარგი ამას უყურე… – ჯიბიდან სანთებელას იღებს და გვანიშნებს, რო ჩუმად ვიყოთ. მარტო ერთხელ ჩამოჰკრავს თითს, მერე ხელი ყურთან მიაქვს და მეორე პატიმრის კაბინას აყურადებს. ერთ წუთში ტანსაცმლის შრაშუნი ისმის. იქიდან სანთებელაზე თითის ჩამოკვრის ხმა გვესმის. სიგარეტის ბოლი კაბინის თავზე იშლება. პატიმარი სიგარეტს ქაჩავს, მაშინ როცა წამის წინ მოწევა არც უფიქრია. შთაგონების ძალა. ლასალი ღიმილით მიბრუნდება და სანთებელას ჰაერში აჩხაკუნებს – გაიგე, როგორია მათი მოთხოვნილებები და იმოქმედე. შენი ხელის აქნევაზე იცეკვებენ.”

ორიგინალში სათაური განსხვავებულია ქართული თარგმანის სათაურისგან – “Vernon God Little”. არ ვიცი, რატომ გადაწყვიტა მთარგმნელმა ან რედაქტორმა, რომ “ღმერთი” “გენიოსით” შეეცვალათ. მითუმეტეს მაშინ, როცა თითქმის ყველა სხვა გამოცემაში სხვადასხვა ენაზე სათაური იგივეა დატოვებული. მხოლოდ ერთგან არის შეცვლილი და იქაც იესო ფიგურირებს და ჰქვია “Jesus Von Texas”. ვერნონი ღმერთი ლითლია, სწორედაც რომ ღმერთი. რადგან მიიღებს რჩევას და გაითვალისწინებს. მორჩება ცაში ყურებას, პასუხისმგებლობას მოიკიდებს ზურგზე და საკუთარი თავის უფალი თვითონ გახდება. ყველას მისცემს იმ სარგებელს, რის გამორჩენასაც ცდილობენ მის უბედურებაზე. გაიგებს რა მოთხოვნა აქვს საზოგადოებას და ყველას მიაწოდებს იმას, რაც სურთ. დადგამს სანახაობას და გამოკვებავს სენსაციებზე დამშეულ მასმედიის სტომაქს.
თუმცა, დაიძვრენს თუ არა თავს სასიკვდილო განაჩენისგან, ეს თქვენ უნდა გაარკვიოთ.

სიბრალული, დახმარების სურვილი, გულისრევა, სიბრაზე, თანაგრძნობა, გაოგნება – ეს ის შეგრძნებებია, რომელიც არაერთხელ დაგეუფლებათ წიგნის კითხვისას. ხანდახან მხოლოდ ერთი გვერდიც კი საკმარისია,  რომ ემოციების ეს კოქტეილი მიიღოთ. სლენგი, სარკაზმი, ბილწსიტყვაობა, გონებამახვილური შედარებები, ირონია და შავზე შავი იუმორი – სუკეთესო ნაზავია, რომ წიგნის წაკითხვა მოგინდეთ!

პ.ს.
რამდენიმე სიტყვით ავტორზეც, რომლის ნამდვილი სახელი და გვარია – პიტერ უორენ ფინლეი. მექსიკაში გადასახლებული ავსტრალიელი მწერალია, რომლის ბიოგრაფიაც სავსეა ნარკოტიკების მოხმარებით, ძარცვით, ვალების გადაუხდელობითა და სხვა დანაშაულებებით. თავად პიერი არასოდეს მალავს საკუთარ არც თუ სახარბიელო წარსულს. პირიქით – მისი ფსევდონიმი DBC იშიფრება როგორც – Dirty But Clean (ბინძური, მაგრამ სუფთა). მიუხედავად იმისა, რომ ეს წიგნი მისი დებიუტია, როგორც ჩანს, დიბისიმ ზუსტად იცის, რა მოთხოვნები აქვს მკითხველს და იცის, როგორი შეფუთვით მიაწოდოს ეს ყველაფერი მას.

MiNi Library

facebook
goodreads

კრავთა დუმილი

კრავთა დუმილი თომას ჰარისი

კრავთა დუმილი
ავტორი: თომას ჰარისი
გამომცემლობა: ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა • Sulakauri Publishing
სერია: ცამეტი (სერია აერთიანებს სხვადასხვა ეპოქაში შექმნილ, ჰორორისა და თრილერის ჟანრის ცამეტ რჩეულ ნაწარმოებს)

ჰორორი, თრილერი, დეტექტივი!
ჟანრის კლასიკა და საკულტო ნაწარმოები!
წიგნი, რომელიც ბნელ ოთახებში შიშს შემოგისახელბთ.

დარწმუნებული ვარ, ბევრ თქვენგანს უნახავს ფილმი “კრავთა დუმილი” ენტონი ჰოპკინსისა და ჯოდი ფოსტერის მონაწილეობით. გამოგიტყდებით, მეც ამ ფილმის თაყვანისმცემელთა რიგებში ვარ. ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმია, მაგრამ დამიჯერებთ, თუ გეტყვით, რომ წიგნი ბევრად უკეთესია?

წიგნი მოგვითხრობს სერიული მკვლელობების საქმის ძიების შესახებ. ფედერალური საგამოძიებო ბიურო (FBI) თავის ერთ-ერთ კურსანტს კლარის სტარლინგს უჩვეულო დავალებას აძლევს –  კლარისმა უნდა მოახერხოს  კანიბალი ექიმის ჰანიბალ ლექტერის ნდობის მოპოვება. ლექტერმა დახმარება უნდა გაუწიოს გამომძიებლებს სერიული მკვლელის ვინაობის დადგენაში. წიგნის ერთ-ერთი მშვენებაც სწორედ ეს ინტელექტუალური დიალოგებია, რომელსაც ეს ორი პერსონაჟი მართავს.

სერიული მკვლელი, რომელმაც რამდენიმე ქალი მოკლა და გაატყავა და რომელსაც FBI მთელი ძალებით ეძებს, ნამდვილად არ არის ყველაზე საშიში პერსონაში ამ წიგნში. მიუეხედავად იმისა, რომ ჰანიბალ ლექტერი საპყრობილეშია, გისოსებს მიღმაა მეთვალყურეობის ქვეშ, მისი ყოველი სიტყვა, ყოველი მოძრაობა, ქცევა, გამოხედვა ბევრად უფრო მეტ შიშს მოგგვრით, დაგზაფრავთ, დაგბურძგლავთ, ვიდრე ძებნილი სერიული მკვლელის პერსონაჟი. ჰანიბალი ცივსისხლიანი მკვლელია, კანიბალი, რომელიც თავის მსხვერპლებს ჭამდა. და ოოოოო, რა ბრწყინვალე გონების პატრონია “კანიბალი” ჰანიბალი. ცივსისხლიანი მკვლელი, მაგრამ როგორი ელეგანტური, ირონიული, გამჭრიახი, გენიოსი. ის ჭადრაკის იშვიათ დაფაზე თამაშობს – რეალური ადამიანებით. თვითონ დგას ამ დაფის ცენტრში და პირადად კლავს პაიკებს. დაპატიმრებული დოქტორი, რომელიც არავის ელაპარაკება, მაგრამ კლარის სტარლინგის შემთხვევაში გამონაკლისს უშვებს. კლარისი მისთვის განსაკუთრებულია. ის თითქოს დედოფალია ჰანიბალ ლექტერის ჭადრაკის დაფაზე. და ამას მკითხველი პირველივე ფურცლებზე იგრძნობს. დიახ, დიახ, იგრძნობს, რადგან ამის შესახებ არსად წერია. ამას უბრალოდ ჰანიბალის ქცევებში შეამჩნევთ და იცით რა? ის ჯენტლმენიცაა. შეიძლება, შეშლილად ჩამთვალოთ, მაგრამ ჰანიბალი სიმპათიასაც კი იწვევს. თქვენც ჩემსავით აღმოაჩენთ, რომ წიგნის კითხვის რაღაც ეტაპზე უკვე მისი გულშემატკივარიც ხართ. რას იზამთ, ვერაფერს გააწყოფთ, ის შეუდარებელია! სამყარო ბევრად საინტერესოა ჰანიბალთან ერთად.

ამ წიგნს აქვს ყველაფერი, რომ დეტექტივის, ჰორორისა და თრილერის მოყვარული მკითხველის რჩეული წიგნების თოროზე იდოს. ჩემი რჩევაა სიბნელეში ოთახში მარტომ არ წაიკითხოთ 🙂

ბევრმა არ იცის, რომ თომას ჰარისმა ჰანიბალის შესახებ 4 წიგნი დაწერა და “კრავთა დუმილი” ამ სერიის მეორე წიგნია. ქრონოლიგიურად კი წიგნები ამ თანმიმდევრობით გამოიცა:
1. “წითელი დრაკონი” – 1981
2. “კრავთა დუმილი” – 1988
3. “ჰანიბალი” – 1999
4. ჰანიბალის აღზევება – 2006
დიდ იმედს ვიტოვებ, რომ სულაკაურის გამომცემლობა გაახარებს თავის მკითხველს და ამ სერიის ყველა წიგნის ქართულ თარგმანს გამოსცემს.

თუ ფილმი გაქვთ ნანახი, თქვენც ჩემსავით გაგიჭირდებათ ექიმი ჰანიბალ ლექტერისა და კლარის სტარლინგის სახეების ახლებურად წარმოდგენა. ენტონი ჰოპკინსისა და ჯოდი ფოსტერის სახეები იმდენად მყარად ჩამებეჭდა გონებაში, რომ ფანტაზიას გასაქანი აღარ მისცა. პირველი სამი წიგნის ეკრანიზაცია უკვე გადაიღეს და სამივეში ენტონი ჰოპკინსი თამაშობს. მეოთხეზე ჯერ-ჯერობით ფილმი არ გადაუღიათ. ჩემი რჩევა იქნება, ჯერ წაიკითხოთ წიგნი და შემდეგ ნახოთ ფილმი. “კრავთა დუმილი” ჟანრის კლასიკად და საკულტო ფილმად ითვლება, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, მაინც ძალიან ბევრი მნიშვნელოვანი დეტალი აკლია, რასაც მხოლოდ წიგნში წაიკითხავთ. წიგნში მაქსიმალურად კარგად არის დახატული ძებნილი სერიული მკვლელი, ჰანიბალ ლექტერი ბევრად უფრო გონებამახვილურია, კლარისი ბევრად უფრო გამბედავი და ინიციატივიანი, რისკიანი. წიგნში არის რამდენიმე გენიალური ფრაზა, რომელიც ფილმში ვერ მოხვდა და ვფიქრობ ამით ფილმს ბევრი დააკლდა. თუმცა, არ შემიძლია, არ აღვნიშნო ეკრანიზაციის ერთი უპირატესობა: ფილმი მთავრდება ჰანიბალის ფრაზით: “I’m going to have an old friend for dinner.” YUM!!!”. ჩემი აზრით, ეს ფრაზა ერთ-ერთი ყველაზე გენიალური დასასრულია კინემატოგრაფიის ისტორიაში. საინტერესოა, თვითონ წიგნის ავტორს, თომას ჰარისს, რატომ არ მოუვიდა აზრად წიგნის ამგვარი დასასრული.

ჩვენც, ისევე როგორც კლარისს სტარლინგს, ყოველ ღამით გვაკითხავენ ჩვენი “კრავები” და ჩვენს თავში ბღავიან. ჩვენც მოგვდევს ჩვენი კოშმარები, ტვირთი, რომელსაც მივათრევთ მთელი ცხოვრება და არავინ იცის, როდის დადუმდებიან კრავები. წაიკითხეთ ეს წიგნი, თუ გეყოფათ გამბედაობა და გისურვებთ თქვენი კრავების დადუმებას..

MiNi Library

facebook
goodreads

 

უეცრად კარზე აკაკუნებენ

უეცრად კარზე აკაკუნებენ - ეთგარ კერეტი

უეცრად კარზე აკაკუნებენ
ავტორი: ეთგარ კერეტი
ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა • Sulakauri Publishing
სერია: ლიტერატურული ოდისეა

“უეცრად კარზე აკაკუნებენ” ეთგარ კერეტის მოთხრობების კრებულია, რომელიც 37 მოთხრობას აერთიანებს.

პირველად ამ მწერლის მოთხრობები 2008 წელს წავიკითხე, როდესაც ქართულ ენაზე გამოიცა მისი კრებული “ნებროთმა გარეკა”. მიუხედავად იმისა, რომ მოთხრობების მოყვარული არ ვარ, კერეტის ნაწარმოაბებმა ჩემი დიდი სიმპათია დაიმსახურა განსაკუთრებული სტილის გამო. როდესაც შევიტყვე, რომ ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობამ ეთგარის ახალი კრებული გამოსცა, ეს წიგნი ეგრევე ჩავიგდე ხელში. ნამდვილად გაამართლა იმედები!

არის რაღაც განსაკუთრებული, რაც ამ ავტორის მოთხრობებს აქვთ.
ჰიპერრეალიზმი?
აბსურდულობა?
შავი იუმორი და სარკაზმი?
სიურელისტური სიუჟეტი?
ადამიანური პრობლემები და ურთიერთობები?
ნებისმიერი თემის გაშარჟება?
ტაბუდაუდებელი თემები?
ამას ყველაფერს აუცილებლად შეხვდებით მის პატარა მოთხრობებში. და ეს ყველაფერი ძალიან ადვილად გასაგებ ენაზეა დაწერილი, რაც ცალკე სიამოვნებაა.

არის ერთი რამ, რაც მე პირადად ძალიან მომწონს. კერეტის მოთხრობების ნაწილი მოულოდნელად მთავრდება, ისე რომ ფინალის შესახებ ავტორი არაფერს წერს და გიღიზიანებს ფანტაზიას, რომელიც წაკითხული ამბის სხვადასხვა დასასრულს ხატავს წარმოსახვაში. შეიძლება, მოთხრობა ათ წუთში წაიკითხო, მაგრამ კიდევ ბევრ წუთს დახარჯავ მოთხრობის დასასრულის წარმოდგენაში. ერთგვარი თავისუფალი არჩევანია, რომელიც მწერალმა მოგცა – შენ გაქვს უფლება, დაასრულო ნაწარმოები ისე, რომ არავინ შეგზღუდოს ამაში, ყველა ჩარჩოსგან თავისუფალი ხარ.

ასევე, ძალიან ლამაზია მოთხრობების მანდელბროტის ფრაქტელბის მსგავსად აწყობა. სიუჟეტის კითხვისას მიდიხარ ადგილამდე, როდესაც მოვლენები ზუსტად ისევე იწყებს განვითარებას, როგორც მოთხრობის დასაწყისში და ბოლოს ისევ მიდიხარ ისეთ ადგილამდე, როცა ისევ თავიდან იწყება მსგავსი სიუჟეტი და ასე დაუსრულებლად – მოთხრობა, რომელიც წარმოშობს მოთხრობას, რომელიც წარმოშობს მოთხრობას.. საკმაოდ ლამაზი საკითხავია.

ვისაც მოთხრობების კითხვა გიყვართ, ეს წიგნი თქვენთვისაა. ყველა აღმოაჩენს თავისთვის საინტერესო ამბავს.

პ.ს. წიგნის უკანა ყდას მოჰყვება პატარა სიურპრიზი – წიგნის გარეკანის დიზაინის მქონე სანიშნი ❤

MiNi Library

facebook
goodreads

ინფერნო

ინფერნო - დენ ბრაუნი

ინფერნო
ავტორი: დენ ბრაუნი
ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა • Sulakauri Publishing

დენ ბრაუნი თავის სტილს არ ღალატობს!

მოკლე აღწერა:
რობერტ ლენგდონი (დენ ბრაუნის პერსონაჟი – სიმბოლიკის პროფესორი. პირველად იგი “და ვინჩის კოდში” გამოჩნდა და მის როლს მსახიობი ტომ ჰენკსი ასრულებს), იღვიძებს საავადმყოფოს პალატაში; თავს სუსტად გრძნობს; არ ახსოვს, აქ როგორ მოხვდა; ფიქრობს, რომ მასაჩუსეცის ჰოსპიტალშია (ბოსტონი, აშშ), მაგრამ მისდა გასაოცრად ფანჯარაში დანახული შენობა – დუომო, რომელიც არც ერთ სხვა არქიტექტურულ შედევრში არ შეეშლება, მიახვედრებს, რომ ის იტალიაში, კერძოდ კი ფლორენციაშია. ექიმებისგან შეიტყობს, რომ მას თავში ესროლეს და ის სასწაულებრივად გადარჩა. პროფესორს ეს ყველაფერი ჯერ კიდევ არ აქვს გააზრებული, როდესაც პალატის კარს უცნობი ქალბატონი უახლოვდება და იტალიელ ექიმს გულში ტყვიას ახლის… პანიკა.. ლენგდონს გაქცევაში ექიმის ასისტენტი, სიენა ბრუკსი, ეხმარება. მოვლენები წარმოუდგენლად სწრაფად იწყებს განვითარებას.

ლენგდონს აქვს ის, რასაც რამდენიმე დაინტერესებული მხარე ეძებს. პროფესორმა არ იცის, ვინ და რატომ მისდევს, რატომ ცდილობენ მის მოკვლას, რატომ ან საიდან აქვს ჯიბეში უცნაური ნივთი? რას წარმოადგენს ეს ნივთი და რა მოხდა გასული ორი დღის განმავლობაში? როგორ აღმოჩნდა საშიში ორგანიზაციების სამიზნეში? და საერთოდ, რა ჯანდაბა ხდება მის თავს?

ლოგიკური მსჯელობა პროფესორს დანტეს ღვთაებრივ კომედიამდე მიიყვანს. დანტეს ნაწარმოების პირველი ნაწილი – “ინფერნო” – მთლიანად ეთმობა ალიგიერის ჯოჯოხეთში ჩასვლას. ამ ნაწარმოებს სანდრო ბოტიჩელიმ – La Mappa del’Inferno – ჯოჯოხეთის რუკა – მიუძღვნა. სწორედ ეს რუკა არის თავსატეხის პირველი გასაღები.
სანდრო ბოტიჩელი - La Mappa del'Enferno
ლენგდონი მიჰყვება ხელოვნების ნიმუშებში დაშიფრულ სიმბოლოებს და ცდილობს, მიაგნოს დანტეს შემოქმედების თაყვანისმცემელ ბოროტმოქმედს, რომელმაც საიდუმლო ადგილზე გადამალა კაცობრიობისათვის დამღუპველი დაავადების წყარო…

“ინფერნო” განსხვავდება დენ ბრაუნის წინა ნაწარმოებებისგან (“და ვინჩის კოდი”, “დაკარგული სიმბოლო”, “ანგელოზები და დემონები”). მე თუ მკითხავთ, სჯობს კიდეც მათ. მოვლენები აქ ბევრად უფრო საინტერესოდ და დინამიურად ვითარდება. მთელი თავგადასავალი სულ რაღაც 24 საათში ეტევა; უფრო მეტად ჩამთრევია, მეტად გძაბავს და სიუჟეტი რადიკალურად იცვლის ფორმებს. თქვენ, რა თქმა უნდა, წიგნში გამოარჩევთ გმირებს, ვისაც ენდობით და ვისაც არ ენდობით. თუმცა, თქვენი ნდობის ვექტორი მოიშლება და გაფუჭდება. რაღაც მომენტში კი ყველაფერი თავდაყირა დადგება. ამას ისიც ემატება, რომ მწერალი პერსონაჟების ენით საუბრობს თემაზე, რომელზეც ყველა თვალს ხუჭავს. თემაზე, რომელზეც მე პირადად არასოდეს მიფიქრია. დენ ბრაუნი კი გაიძულებთ, ამ თემაზე დაფიქრდეთ. წინა ნაწარმოებებში, მსგავს ვერაფერს ნახავთ. ეს სრულიად ახალი საფეხურია ლენგდონის სერიის წიგნებში. წინა წიგნებისგან განსხვავებით, აქ რეალურ პრობლემას ეჯახებით, რომელზე დაფიქრების მერეც ნეიტრალურ პოზიციაზე ვერ დადგებით. ეს ყველას შეეხება. წიგნის სატიტულო გვერდზე ასეთი რამ წერია: “ჯოჯოხეთში ყველაზე ბნელი ადგილი განკუთვნილია მათთვის, ვინც მორალური კრიზისის დროს ნეიტრალურ პოზიციაზე დგას”. სიუჟეტის განვითარების პარალელურად თქვენც, ისევე როგორც ამ ნაწარმოების პერსონაჟების უმეტესობა, სწორედ რომ მორალური კრიზისის წინაშე დადგებით. თქვენც მოგიწევთ, თქვენი წილი არჩევანის გაკეთება.

კიდევ ერთი უდავო პლუსი, რაც ამ წიგნს გააჩნია – წაკითხვის შემდეგ გრჩება სასიამოვნო შეგრნება, რომ თქვენმა IQ-მ საგრძნობლად მოიმატა. დამიჯერეთ, არ ვხუმრობ. წიგნში ნახსენებია უამრავი ლოკაცია, ნაგებობა, ხელოვნების ნიმუში, ისტორიული პიროვნება, ლეგენდა და ტერმინი, რომელიც აქამდე პირადად მე არ მქონდა გაგებული. კითხვის პარალელურად ყველაფერს ვსერჩავდი და თვალნათლივ ვხედავდი, რაზეც ავტორი წერდა. ეს ძალიან გეხმარება, მიჰყვე სიუჟეტს კვალდაკვალ და გიმძაფრებს რეალურობის შეგრძნებას, თან უამრავ ახალ ინფორმაციას იგებ. ყველაფერი, რაზეც ავტორი საუბრობს, რეალურად არსებობს. ჩემი არ გჯერათ? ფლორენციაში თუ მოხვდებით, რომელიმე ტურისტულ სააგენტოში შეუკვეთეთ “ინფერნო ტური” (დაგუგლეთ: Dan Brown Inferno Tour Florence) და თქვენ გაივლით ზუსტად იმ მარშრუტს, რაც პროფესორმა ლენგდონმა გაიარა ამ წიგნში. მაგრამ ტურამდე აუცილებლად წაიკითხეთ ეს წიგნი!

მე კი თუ როდესმე მოვხვდები ფლორენციაში ან ვენეციაში, ერთ-ერთი პირველი, რასაც გავაკეთებ, იქნება იმ ადგილების მონახულება, რომელიც ლენგდონმა თავსატეხის გასახსნელად მოინახულა.

MiNi Library

facebook
goodreads

იმპერიის 8 ნამსხვრევი

იმპერიის 8 ნამსხვრევი

იმპერიის 8 ნამსხვრევი
ავტორი: ლოურენს სქოთ შიითსი
ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა • Sulakauri Publishing


წიგნი მოგვითხრობს საბჭოთა კავშირის დაშლის წინა პერიოდის, დაშლის მიერ გამოწვეულ შოკის, წინასწარ განჭვრეტადი კონფლიქტების დაწყებისა და საზარელი არაადამიანური მოვლენების განვითარების შესახებ. ძალიან ნათლად ჩანს საბჭოთა კავშირის დაშლის პარალალელურად, როგორ იშლება ჩვეულებრივი ადამიანების ცხოვრება, ქრება მომავლის იმედები და ხელში ცხოვრების ნამსხვრევებიღა რჩებათ..

გამოვარჩევდი საქართველოსა და ჩეჩნეთის ომზე დაწერილ ქვეთავებს. ავოტორი ძალიან ობიექტურია. ვერ შეატყობთ, რომ რომელიმე მხარეს გულშემატკივრობს. ვურჩევდი ქართველ ჟურნალისტებს, წაეკითხათ ლოურენსის ეს წიგნი და თომას გოლცის წიგნი “საქართველო – ომისა და პოლიტიკური ქაოსის ქრონიკა პოსტსაბჭოთა კავკასიაში”. ეს ორივე ჟურნალისტი ჩვენს კონფლიქტებს ძალიან ობიქტურად აშუქებდა. ვისურვებდი, ასეთი პროფესიონალები გვყავდეს.

ერთი თავისებურება კი შევატყვე ავტორის წერის სტილს. კონკრეტული კონფლიქტისა თუ მოვლენის შესახებ ამბავს ლაითმოტივად გასდევს ვინმე ადგილობრივის ისტორია. ალბათ ამით სურდა, ამ სიკვდილით გაჯერებული ისტორიებისთვის სიცოცხლე შეემატებინა. სიკვდილის ქაოსში სიცოცხლესაც გვაჩვენებს და რაღაც იმედს ტოვებს, რომ იქ ნორმალური ადამიანებიც ცხოვრობენ.

მე გირჩევთ, წაიკითხოთ ეს წიგნი. აქ ჩვენი ქვეყნის ისეთ ისტორიაზეა საუბარი, რომელსაც ბევრგან ვერ წაიკითხავთ. ეს არ არის გულზე მჯიღის ცემით გაბუქებული ბრძოლების ამბები, ეს არის ნამდვილზე ნამდვილი საქართველოს რეალური ისტორია.

წიგნის ბოლოს ავტორის მიერ გადაღებული ფოტოებია და წარმოიდგინეთ ჩემი გაკვირვება, როდესაც სულ ბოლო ფოტოზე, რომელიც შემდეგნაირადაა დასათაურებული: “ჩეჩენი მებრძოლები გროზნოს ცენტრის ხელახალი აღების მერე”, ჩემი მეგობარი, ლეგენდარული ფოტოგრაფი, ტომას დვორჟაკი შევნიშნე :)) ფოტო მიკროსკოპულად პატარა ზომაზეა დაბეჭდილი და ხარიხიანობით ვერ დაიკვეხნის, თუმცა მისი საფირმო ღიმილი და გაშლილი მკლავები, ძნელია, სხვაში აგერიოს. მომენატრა ეს გაბურძგნული, გაქართველებული, 7 ენაზე ერთდოულად მოლაპარაკე ემოციური გერმანელი :))

ტომას დვორჟაკი

MiNi Library

facebook
goodreads